Beschermingsgeld

©mfn online editor import

De nieuwe afspraak tussen Belfius en het ACW over de vergoeding voor het aanbrengen van klanten heet een win-winoplossing te zijn. Er is nochtans een verliezer: de belastingbetaler.

Heel wat leden en sympathisanten van de christelijke werknemersbeweging ACW zijn om historische redenen klant bij de vroegere Dexia Bank België, het huidige Belfius. Maar rechtvaardigt dat een extra vergoeding voor het ACW, na het Dexia-debacle van 2011 en de nationalisering van de bank door de Belgische staat?

De ACW’ers maken inderdaad een belangrijk deel uit van het klantenbestand van Belfius. Maar waarom zouden zij de bank de rug toekeren, zolang Belfius hen correcte diensten levert? Kan het ACW bovendien wel met zekerheid garanderen dat zijn leden klant blijven bij Belfius? Akkoord, het gevaar bestaat dat de christelijke werknemersbeweging haar achterban oproept om hun spaargeld weg te halen bij Belfius. Dat zou de bank in de problemen brengen. Maar zo’n oproep zou onverantwoord zijn, misdadig zelfs. Daar zal het ACW zich niet aan bezondigen, toch? Dus waarom moet de organisatie jaarlijks een som geld krijgen om dat dreigement niet hard te maken? Waarom moet Belfius beschermingsgeld betalen aan het ACW?

Toch is dat wat er gebeurt. Dat het ACW een vergoeding onderhandelde toen het in 2001 zijn bank Bacob en zijn verzekeringsmaatschappij DVV aan Dexia verkocht, is begrijpelijk. Minder begrijpelijk is dat die afspraak overeind bleef toen Dexia Bank in 2011 door de regering-Leterme genationaliseerd werd. Was de regering onoplettend? Of gebeurde het willens en wetens? In beide gevallen heeft de regering de belangen van de belastingbetalers niet goed verdedigd.

Er was terecht heel wat verontwaardiging toen De Tijd in maart vorig jaar het bestaan van winstbewijzen onthulde die het ACW recht geven op een deel van de winst van Belfius. De christelijke werknemersbeweging is immers geen aandeelhouder (meer) van de bank. De nieuwe leiding van Belfius zag ook meteen in dat de winstbewijzen de herprivatisering van de bank in de toekomst zouden bemoeilijken. Ze dienden dus geannuleerd te worden. Maar dat kon niet eenzijdig, gezien de sluitende juridische afspraken daarover.

Er is nu een oplossing uitgedokterd. De winstbewijzen worden omgezet in een eeuwigdurende lening van het ACW aan Belfius. De werknemersbeweging krijgt voortaan geen winstparticipatie meer, maar een riante rentevergoeding. Het heet een win-winoplossing te zijn. De kapitaalbasis van Belfius wordt niet aangetast, het risico dat de bank massaal klanten ziet vertrekken wordt beperkt. Het ACW van zijn kant behoudt een belangrijke inkomstenbron.

De nieuwe constructie verandert ten gronde echter niets: er blijft geld uit Belfius weglekken naar het ACW. Hoe valt het uit te leggen dat een staatsbank - onrechtstreeks de belastingbetalers dus - een permanente sponsor wordt van de christelijke arbeidersbeweging? Het ACW kan geen enkele aanspraak ¬maken op dat geld, de overheid mag niet plooien voor deze vorm van chantage. Het is bovendien niet waar dat deze nieuwe afspraak een win-winoplossing is. Er is een duidelijke verliezer: de belastingbetaler.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud