Advertentie

Betaalbaar, op topniveau en zonder taboes

©Saskia Vanderstichele

Het is verbazend hoe weinig debat er is over hoe miljarden aan belastinggeld in de ziektezorg worden besteed. Nochtans zal dat debat nodig zijn om kwaliteit en betaalbaarheid te verzoenen. Er zullen taboes moeten sneuvelen.

Het mag gezegd: de ziekenhuizen in ons land staan internationaal op een hoog niveau. Voor enkele specialisaties zijn we noch min noch meer de wereldtop.

Maar er is een keerzijde. De ziekenhuizen staan onder zware financiële druk. Dubbel zoveel algemene ziekenhuizen in Vlaanderen sloten 2012 af met verlies als het jaar daarvoor. Bij de ziekenhuizen die wel nog uit het rood blijven, zijn de buffers beperkt. Traditioneel waren het vooral de Waalse en Brusselse instellingen die met financiële moeilijkheden kampten. Nu blijkt ook in Vlaanderen de druk serieus te stijgen.

Niet dat de factuur voor de gemeenschap al niet groot is. De ziekteverzekering is in ons land goed voor 10 procent van het bruto binnenlands product. De ziekenhuizen, de artsen die er werken en de geneesmiddelen die er verstrekt worden tekenen voor ongeveer de helft daarvan. Veel ruimte om de medische uitdagingen aan te pakken via een forse verhoging van de budgetten is er niet. We zijn al het land met de hoogste belastingdruk ter wereld.

Onze gezondheidszorg op topniveau én betaalbaar houden is wellicht de allergrootste uitdaging waar we de komende jaren voor staan. De Tijd ging daarom op zoek naar cijfers en analyse.

Die analyse leert dat er taboes moeten sneuvelen om de betaalbaarheid en de kwaliteit te garanderen. Hebben we in elke provinciestad een algemeen ziekenhuis nodig? Of is vijf per provincie meer dan voldoende?

En kunnen we blijven doorgaan met dat bizarre financieringssysteem, waarbij de verpleging wegens te kleine budgetten met verlies draait en de artsen via hun honoraria moeten bijpassen? Waarbij het loont extra labo-onderzoek te doen, maar niet om een extra verpleegkundige aan een bed te zetten. Er zijn nog taboes, zoals de verschillen tussen de honoraria van artsen, waardoor sommige ziekenhuisdirecties grote moeite hebben om pediaters, kinderpsychiaters of dermatologen te vinden.

Voor een wereld waar zoveel belastinggeld in omgaat, is het verbazend hoe weinig publiek debat er is. Deels komt dat omdat niemand wil beknibbelen op de kwaliteit van de zorg, deels wegens de immense complexiteit van de wereld. Maar net omdat de kwaliteit van de zorg op peil moet blijven en hier en daar nog moet verbeteren, is het nodig het complexe debat over de ziekenhuisfinanciering te voeren. Daarbij zullen de taboes over fusies, artsenverloning en overconsumptie bespreekbaar moeten worden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud