Redacteur Politiek

Dat de regering-Michel naar minstens 200 miljoen euro op zoek moet gaan om haar Zomerakkoord uit te voeren, legt bloot dat de begroting de zwakke plek van de regering blijft.

Premier Charles Michel (MR) omschreef zichzelf afgelopen weekend in een interview met De Tijd als de premier van de regering die in de jongste kwarteeuw het meest heeft gepresteerd. Het is veel te vroeg om zinvol te kunnen antwoorden op de vraag of dat zo is, maar twee trends zijn wel al duidelijk. De regering-Michel heeft grote en belangrijke stappen vooruit gezet om werken aantrekkelijker te maken, ­zowel voor burgers als bedrijven. Maar de zwakke plek in het regeringspalmares is de begroting, die niet snel genoeg gezond wordt.

Om het Zomerakkoord uit te voeren, moet de regering nog op zoek naar 200 miljoen euro. Dat is geen megabedrag voor een federale overheid die - sociale zekerheid inbegrepen - dit jaar van plan is 104 miljard euro te spenderen. Maar net daarom verbaast het dat het nog onduidelijk is hoe dat geld zal worden gevonden. De hiaat in de tabellen verrast des te meer omdat enkele van de hervormingen die het meest dreigen te kosten - zoals die van de vennootschapsbelasting - nog op volle kracht moeten komen. De impact ervan zal voor een volgende regering zijn.

Dat er nog een gat in het budget blijft zitten, lijkt een prijs die iedere regeringspartij bereid is te betalen. De premier kan zeggen dat het gat op de begroting afneemt en de trend goed zit. De liberalen en de

N-VA kunnen zeggen dat de belastingen nauwelijks stijgen, op enkele uitzonderingen na, zoals de hogere beurstaks en de belasting op effectenrekeningen. CD&V kan claimen dat de Arco-aandeelhouders geld krijgen en dat het met besparingen wel meevalt. Net zoals Maggie De Block dat laatste kan zeggen voor de sociale zekerheid en de N-VA-ministers op de veiligheidsdepartementen. Zo hoopt de regering-­Michel met de wind in de zeilen het nieuwe politieke jaar te kunnen starten. De kritiek dat de regering niets zou doen of in lopende zaken zou zijn beland, is met het Zomerakkoord gecounterd.

De regerings­partijen schatten één gevaar niet ten volle in: de kwetsbaarheid van een met schulden beladen land dat meer uitgeeft dan het binnenkrijgt.

Al zitten er nog steeds addertjes onder het gras. Het eerste is de ­uitwerking van het Zomerakkoord. Ook bij de eerste taxshift bleek de duivel vaak in de details te zitten en waren er minstens twee politieke crisismomenten nodig om alles uit te klaren. Ook nu is er al discussie omdat vijftigplussers die meer dan een jaar werkloos zijn, minder pensioen zouden krijgen.

Een tweede addertje zijn de inkomsten uit vermogen, zoals de taks op effectenrekeningen. Als die niet de 254 miljoen euro opbrengt waar de regering op rekent, zal dat in de eerste plaats een politiek probleem creëren voor CD&V. De partij zal dan moeten uitleggen hoe ze zich heeft laten rollen in haar strijd voor ‘evenwichtige’ belastinginkomsten.

Een derde addertje onder het gras is de sfeer in de regering. Als die opnieuw verziekt, bijvoorbeeld omdat de discussies over Vlaamse identiteit en islam opnieuw leiden tot kortsluiting tussen CD&V en de N-VA, dreigt ook de uitvoering van het Zomerakkoord stil te vallen.

Het zijn gevaren waar de regeringspartijen zich ongetwijfeld van bewust zijn. Het jammere is dat ze dat andere gevaar niet ten volle lijken in te schatten: de kwetsbaarheid van een met schulden beladen land dat meer uitgeeft dan het binnenkrijgt. Met de huidige lage rente worden we dat nu niet gewaar, maar ooit zullen we het wel voelen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud