Bloeden gestelpt

De Europese werkloosheid is in juni gestabiliseerd, nadat ze twee jaar lang almaar verslechterd was. Met wat geluk is het bloeden gestelpt. Maar de patiënt is daarmee niet genezen.

Iedere maand een Vlaamse stad. Zo kan je de toename van de Europese werkloosheid sinds april 2011 omschrijven. De ene keer wat minder, pakweg Aalst. De andere keer wat meer, pakweg Gent. De eurozone telt nu 19,2 miljoen werklozen.

En daar bleef het in juni gelukkig bij, meldde Eurostat gisteren. Voor het eerst in twee jaar lijkt volgens de recentste cijfers het bloeden gestelpt. Het is ten minste dat.

De cijfers doen er toe omdat de crisis begon bij de banken en de financiële markten, daarna de overheidsschulden trof, dan een recessie veroorzaakte en daarna pas echt de Europese werkloosheid de hoogte in jaagde. In dezelfde volgorde is het bloeden gestelpt. Eerst zijn banken gered, daarna zijn de deficits gestopt met groeien en dan is de recessie beëindigd. Met wat geluk gebeurt nu hetzelfde voor de arbeidsmarkt.

Maar die vergelijking leert ook iets anders. Het is niet omdat het bloeden gestelpt is, dat de patiënt genezen is. De Europese banken zijn nog altijd niet zo gezond als we zouden willen. In ons land zal Dexia nog decennialang worden omschreven als een zwaard van Damocles. En elders in Europa zijn de ogen gericht op de Italiaanse banken.

De begrotingen van de Europese landen zijn er beter aan toe dan in 2009, maar nog niet gezond genoeg. En opnieuw wordt met argusogen naar Italië gekeken. En ja, de zware recessie van 2009 is voorbij. Zelfs de kleine recessie die nadien in België nog volgde, is gisteren officieel voorbij verklaard. Maar we spreken over groeicijfers na de komma. Dat is geen groei.

En ja, ook de financiële markten zijn al een jaar kalm, maar niet omdat alles opgelost is. Investeerders zijn kalm omdat de Europese Centrale Bank klaarstaat om met een bazooka te schieten indien nodig. Het is nog niet nodig geweest, maar het is wél nog altijd nodig klaar te staan.

En nu dus de Europese jobs terugbrengen. Die taak is cruciaal, omdat de economische crisis ook een politieke crisis is geworden. Een hele generatie, vooral in Zuid-Europa, dreigt het geloof te verliezen in de Europese Unie, of heeft dat al gedaan. 

De jobs terugbrengen wordt het moeilijkste deel, omdat alles tegelijk moet gebeuren. De onzekerheid over de toekomst moet weer kleiner worden, zodat alles - investeringen, consumptie, aanwervingen - weer op gang komt. 

Die onzekerheid is onlosmakelijk verbonden met de zware erfenis die de Europese banken nog steeds torsen. Zolang die niet uitgezweet wordt, of beter gespreid wordt in een Europese bankenunie, blijft het moeilijk om weer vooruit te gaan.

En zo eindigen we op de plek waar alles begon: de banken. Zolang we de bankenerfenis van 2007-2008 in de eurozone niet verteren, is het bijzonder moeilijk het optimisme over de toekomst echt aan te wakkeren, en op die manier ook de hele economische machine weer op gang te krijgen. Zodat na het stelpen de patiënt weer gezond kan worden.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud