Boedelscheiding

©Saskia Vanderstichele

Vlamingen en Franstaligen zijn als een getrouwd stel dat bijeen blijft voor de kinderen en de schulden. Daarom is niet zozeer België ‘onmogelijk’, maar de boedelscheiding zelf.

Mocht je België hertekenen vertrekkende van een wit blad, zou je dan tot die constructie komen met drie gewesten, drie gemeenschappen, één premier, twee koningen en drie koninginnen? Natuurlijk niet.   Misschien hou je zelfs België niet over. Voormalig directievoorzitter van KBC Remi Vermeiren bracht de economische mogelijkheden van een onafhankelijk Vlaanderen in kaart in ‘België, de onmogelijke opdracht’. Hij ziet bijvoorbeeld een belastingverlaging van 5 miljard euro mogelijk, mocht Vlaanderen zich afscheuren van Brussel en Wallonië.

Het klopt dat Vlaanderen en Franstalig België twee aparte democratieën zijn. Er zijn geen Belgische politieke partijen waar je in heel het land op kan stemmen. Er zijn geen Bel­gische media die in heel het land door een brede laag van de bevolking worden gelezen. En dus krijg je in Vlaanderen en in Franstalig België een politiek debat met een andere dynamiek, met andere thema’s, met andere bekende tv-gezichten zelfs. En ook de politieke richting is anders: tel in Vlaanderen de stemmen van Groen, sp.a en het ACW samen en je komt grosso modo aan een kwart van de kiezers. In Franstalig België is links met de PS, Ecolo en het cdH goed voor ongeveer driekwart van de stemmen.

Ideaal is dat dus niet. En het moet veel beter. De grote vraag is hoe dat moet. Bel­gische politici hebben de voorbije decennia via staatshervormingen de weg van de geleidelijkheid gekozen. Vermeiren brengt nu de radicale oplossing in beeld. Volgens hem is de vraag hoe je politiek tot die radicale oplossing komt van ondergeschikt belang. 

Net op dat punt vergist Vermeiren zich. In de politieke realiteit is het hoe minstens even belangrijk als het waarom. En dan zijn er twee manieren: ofwel scheurt Vlaanderen zich unilateraal af. Ofwel start het onderhandelingen op met de Brusselse en Waalse regering. Het eerste is vragen om problemen, al is het maar omdat je een land met 383 miljard euro schulden niet zonder goede afspraken kan splitsen zonder de schuldeisers rotnerveus te maken. En wat doen rotnerveuze obligatiehouders? Ze verkopen en sturen de rente naar Zuid-Europese niveaus.

Vermeiren daarom pleit voor onderhandelingen, waarin de Belgische schuldeisers worden gerustgesteld. Ook over Brussel zijn goede afspraken nodig. Volgens Vermeiren kan zo’n scheidingsprotocol veel sneller tot stand komen dan de 500 dagen die nodig waren om na de verkiezingen van 2010 de federale regering te vormen, ook al moeten dan afspraken over sociale zekerheid, transfers, Brussel én de verdeling van de schulden worden gemaakt.

Het is moeilijk om in te zien hoe dat kan. België is niet de modelstaat, maar het land splitsen dient zich aan als nog moeilijker dan het samen te laten besturen door Vlamingen en Franstaligen. België dus, als een kibbelend echtpaar dat soms denkt aan scheiden, maar bijeen blijft voor de kinderen - Brussel - en voor de schulden die het samen heeft gemaakt.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud