Het is moeilijk te zien hoe de zware brokken nog te lijmen zijn die het conflict aan de top van de VRT heeft gemaakt.

De raad van bestuur van de VRT heeft een bemiddelaar aangeduid die de zware ruzie aan de top van de openbare omroep moet proberen te sussen. Het gaat om de headhunter Fabiaan Van Vrekhem, een buitenstaander. Hij kent de antagonisten - CEO Paul Lembrechts en directeur media en productie Peter Claes - goed. Dat is een troef. Maar of het volstaat om de brokken duurzaam te lijmen, is erg twijfelachtig.

Er zijn zware brokken gemaakt. Lembrechts heeft de fout begaan niet voldoende vooraf bij zijn raad van bestuur af te toetsen of die hem zou steunen als hij Claes, zijn nummer twee en een spilfiguur aan de Reyerslaan, zou ontslaan. Dat de raad hem daarin niet is gevolgd, plaatst Lembrechts in een moeilijke situatie. Hij moet - op papier - voort met de man die hij aan de deur wilde zetten. En hij is gedesavoueerd door zijn bestuursraad.

CEO Lembrechts moet - op papier - voort met de man die hij aan de deur wilde zetten. En hij is gedesavoueerd door zijn bestuursraad.

De zaak werd nog moeilijker toen de vier andere leden van het directiecomité zich achter de CEO schaarden en van de raad van bestuur eisten dat die Claes zou ontslaan. Dat is natuurlijk iets waar een raad van bestuur die zich ernstig neemt, niet op kan ingaan. Hij kan zich niet de wet laten dicteren door de managers op wie hij toezicht moet houden.

Dat de vakbonden bij de VRT vervolgens partij kozen en zich uitspraken voor Lembrechts en tegen Claes, maakte het kluwen nog ingewikkelder. Want als de raad van bestuur op zijn beslissing om Claes de hand boven het hoofd te houden terugkomt, dan wordt dat gezien als een capitulatie voor de vakbonden. Op een moment dat de VRT door zijn aandeelhouder en belangrijkste geldschieter op dieet wordt gezet, zou de raad van bestuur een bijzonder slechte beurt maken door het beeld te creëren dat hij buigt voor de vakbonden.

Op de straatstenen

Het conflict ligt nu op de straatstenen. Enkele protagonisten hebben de kans gemist om niet nog meer olie op het vuur te gooien. Dat leidt ertoe dat deze ruzie alleen verliezers oplevert.

In een bedrijf heeft niet het management het laatste woord, maar de aandeelhouder. In een overheidsbedrijf is dat de overheid.

Het is moeilijk te zien hoe de brokken te lijmen zijn. Hoe kan Claes nog functioneren aan de Reyerslaan als zijn CEO en de andere directieleden het vertrouwen in hem publiekelijk hebben opgezegd? Hoeveel krediet verdient een CEO nog die een conflict met een collega-manager zo dramatisch laat ontaarden en daardoor de divisies in zijn bedrijf tegen elkaar opzet? Kan de raad van bestuur voort met directieleden die duidelijk hebben laten blijken het niet eens te zijn met wat de aandeelhouder wil?

In een bedrijf heeft niet het management maar de aandeelhouder het laatste woord. En in een overheidsbedrijf, zoals de VRT er één is, is dat de overheid.

De openbare omroep helemaal onthoofden op een moment dat een beheersovereenkomst mét een serieuze efficiëntieoefening moet worden onderhandeld, zou niet wijs zijn. Maar het ziet ernaar uit dat aan de Reyerslaan meer dan één kop moet rollen om de rust te doen weerkeren. De vredespijp roken zal niet volstaan.

Lees verder

Gesponsorde inhoud