De zomervakantie wordt een moeilijk moment. Zoveel is nu al duidelijk. Om aanslagen op je vrijheid te voorkomen is zelfdiscipline erg nodig.

De zomervakantie is amper begonnen of er duiken overal berichten op van opflakkeringen van het coronavirus. In Spanje zijn twee plekken bijzonder getroffen. Maar ook in Italië loopt het aantal besmettingen al vijf dagen stelselmatig op.

Of het nu gaat om de gevreesde 'tweede golf' dan wel gewoon om een voortzetting van de huidige pandemie, dat is voer voor experten. Maar in België waarschuwen die experten wel unisono voor de risico's verbonden aan reizen. Sommige onder hen raden reizen zelfs gewoon af.

De lockdown was een serieuze aanslag op de persoonlijke vrijheid maar ook op ons als sociaal en economisch wezen. Met de zomer komt de onvermijdelijke en begrijpelijke drang om dat allemaal achter zich te laten. In tegenstelling tot wat we gewend zijn, zetten wij deze keer evenwel niet de agenda, dat doet een virus.

Het verlangen om terug te keren naar het oude normaal is groot. De uitbraken van het virus laten vermoeden dat dat nog niet zo snel het geval zal zijn.

Het is begrijpelijk dat in heel Europa de druk enorm was gestegen om het toerisme en het vliegen weer toe te laten. Beide sectoren zijn de grootste slachtoffers van de pandemie. Voor sommige landen vormen horeca, toerisme en de luchtvaartsector één bundel die hen in belangrijke mate laat overleven. Het verlangen om terug te keren naar het oude normaal is dus groot. De uitbraken van het virus laten vermoeden dat dat nog niet zo snel het geval zal zijn.

In België gaat de overheid uit van een grote mate van individuele verantwoordelijkheid. Op zich is dat een lovenswaardig beginsel. Maar valt dat wel te handhaven?

Bij de versoepeling van de regels voor de horeca is geen meldplicht ingevoerd. De reserveringsplicht voor restaurants biedt - in de meeste gevallen - een zekere vorm van traceerbaarheid. Maar toch.

Sommige experts raden het reizen gewoon af.

Er bestaat evenmin regelgeving om een quarantaine te verplichten voor mensen die terugkomen uit risicogebied. Als de pandemie meer opflakkeringen kent over het Europese continent, kan je aannemen dat meer mensen in contact kunnen komen met het virus.

De overheid geeft nu de raad om bij een terugkeer uit een risicostreek naar de huisarts te trekken voor een coronatest maar er is geen sprake van een verplichting. Ze vertrouwt met andere woorden op het gezond verstand van de burger. Nogmaals, dat is lovenswaardig, maar is dat wel voldoende? Moeten er geen duidelijke richtlijnen komen?

Iedere burger moet dus zijn eigen risico afwegen tegenover zijn gezondheid. De keuze die hij maakt, geldt evenwel niet voor zichzelf alleen, maar ook voor de mensen met wie hij samenleeft, samenkomt of werkt.

Er zijn meer losse eindjes in het toerismeverhaal. De controle van de temperatuur is een maat voor niets: in Aziatische landen zijn besmette personen al door dit soort onderzoeken geglipt.

Het massatoerisme staat haaks op de coronapandemie.

Het blijft de vraag hoe je in een vliegtuig op een stoel van gemiddeld 75 cm een uur of drie naast iemand kan blijven zitten zonder dat sprake is van virusoverdracht. In de anderhalvemetermaatschappij is dat lachen met alle voorschriften. Er worden dus risico's gelopen.

Het massatoerisme staat gewoon haaks op de coronapandemie. Hoe meer volk zich in een kleine ruimte bevindt, hoe groter de kans is op een nieuwe broeihaard. Voorbeelden van personeel in vleesfabrieken in Duitsland en Oostenrijk maken dat duidelijk. Net als het verhaal van arbeiders in de fruitpluk in Catalonië. Slechte hygiëne en het werken en leven in beperkte ruimtes zijn een bondgenoot van het longvirus.

Of het nu gaat om de redding van banken, dan wel om de volksgezondheid, dé garantie voor een sociaal contract blijft de staat zolang er niet genoeg burgerzin is.

Als we de pandemie willen onderdrukken, zal burgerzin dus nodig zijn. En de regels zijn eigenlijk erg eenvoudig: bescherm je jezelf, dan bescherm je meteen ook iedereen in je buurt. Zolang die burgerzin niet is doorgedrongen en de nieuwe broeihaarden zich blijven voordoen, blijft er een groot probleem.

Net als in andere crisissen, is het dan aan de overheid om in te grijpen. Of het nu gaat om de redding van banken, dan wel om de volksgezondheid, dé garantie voor een sociaal contract blijft de staat zolang er niet genoeg burgerzin is.

Lees verder

Gesponsorde inhoud