Senior writer

President Donald Trump trekt de stekker uit het klimaatakkoord van Parijs. Het is nu aan de rest van de wereld om te bewijzen dat ze wel het akkoord eerbiedigen, met daden en zonder Amerikaans geld.

Trump komt een verkiezingsbelofte na. Onder het motto dat het klimaatakkoord slecht is voor de Verenigde Staten laat de Amerikaanse president het vallen. Zijn argumenten zijn strikt economisch. In zijn visie worden de VS benadeeld door de voorwaarden tegenover de rest van de wereld. Kortom, niet goed voor de VS en dus niet goed voor Trump. Met de opzegging van het akkoord rekent hij bovendien meteen af met zijn voorganger Barack Obama.

Trump zit overigens perfect op de traditionele Republikeinse lijn als het over het klimaatakkoord gaat. In 1992 liet George H. Bush al verstaan dat de ‘VS hun levenswijze niet laten dicteren’. Hij en zijn zoon George W. wezen dan ook systematisch elk klimaatakkoord af. Het is pas president Obama die een akkoord sloot met China en zo een globaal akkoord mogelijk maakte. Maar Obama wist ook dat hij dat akkoord nooit door de Amerikaanse senaat zou krijgen. De reden waarom het akkoord zo vrijblijvend is, is dat de president het zelf zou kunnen ratificeren.

De VS isoleren zich nu van de internationale gemeenschap. Dat de tweede grootste vervuiler ter wereld niet langer meedoet, is een grote klap voor het klimaatakkoord. Maar een regelrechte ramp hoeft het ook weer niet te zijn, want verschillende Amerikaanse staten hebben al gezegd dat ze hun klimaatinspanningen doorzetten.

Het economische argument kan wel pijn doen: de VS hadden beloofd een deel van de kosten van het klimaatakkoord te dragen voor ontwikkelingslanden. Nu die financieringsbron wegvalt, moet blijken of de internationale solidariteit inderdaad zo groot is dat die lacune wordt opgevuld.

Ook moet blijken of het al erg soepele akkoord ook effectief wordt uitgevoerd. Het is niet bindend, er zijn geen sancties vast gelegd, dus iedereen kan de normen ongestraft aan zijn laars lappen.

Trump bevestigt met zijn opzegging wel dat de VS een nog nationalistischere koers gaan varen. Het isolationisme zal toenemen. Dat kan het leiderschap van de VS misschien aantasten, maar het land blijft toch de grootste militaire macht en economisch domineert het op verschillende terreinen.

Dat de beslissing van de VS uiteindelijk niet zoveel verschil zal maken, komt omdat duurzame economie stilaan ‘big business’ is  geworden. Als ExxonMobil - de grootste Amerikaanse oliemaatschappij - het klimaatakkoord verdedigt, dan weet je dat de grote multinationals al lang hebben ingezet op duurzame energie,  klimaatakkoord of niet.

Diplomatiek zal de beslissing van Trump deining teweegbrengen. Trump stelt de rest van de wereld voor een uitdaging: of een nieuw akkoord of helemaal geen, het lijkt voor hem geen verschil te maken.

De rest van de wereld heeft al stoer gezegd dat ze aan het akkoord vasthouden, China, India en Europa lijken zelfverzekerd. Maar blijft dat zo als de Amerikaanse dollars wegvallen?

Trump daagt de wereld nog maar eens uit. Hij legt de bal opnieuw in het kamp van de anderen. Het is een test: is de rest van de wereld sterk genoeg zonder de VS, of glijden we af naar een ongeordende wereld waar het eigenbelang de richtinggevende norm wordt? De  visie van Trump is duidelijk. Het antwoord moet nog volgen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud