China en India moeten in G7, Canada en Italië eruit

(tijd) - De ministers van Financiën en centrale bankiers van de Groep van Zeven (G7) vergaderen vandaag en zaterdag in Washington. De tijd dat de zeven landen de grootste economieën van de wereld waren, ligt al meer dan tien jaar achter ons. Het wordt tijd dat grootmachten als China en India toetreden. Anders dreigt de G7 nog meer aan relevantie te verliezen.

In 1975 riep de toenmalige Franse president, Valéry Giscard d'Estaing, de leiders van de belangrijkste zes economieën in Rambouillet bij elkaar om te praten over de peperdure olie. In 1976 breidden de VS, die toen het overleg voorzaten, de G6 uit met Canada om het Europese overwicht af te zwakken. Sindsdien vormen de VS, Japan, Duitsland, Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk, Italië en Canada de G7.

Maar sinds 1995 zijn de G7-landen niet langer de zeven grootste economieën van de wereld. China heeft Italië, Canada, Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk voorbijgestoken. Over enkele jaren zal China ook Duitsland inhalen. Het is slechts een kwestie van enkele jaren vooraleer de Indiase economie groter is dan die van Canada.

Het economische gewicht van de G7 is de voorbije jaren stelselmatig gedaald. Het aandeel van de G7 in de wereldeconomie daalde van 67 procent in 1999 naar 62 procent vorig jaar. Het aandeel van de G7 in de wereldgoederenexport zakte van 51 procent in 1994 naar net geen 39 vorig jaar. In 1994 waren de G7-landen nog de zeven grootste exporteurs van goederen. Vorig jaar zaten Canada en Italië niet langer in de top zeven. China werd in 2005 de derde in- en uitvoerder van goederen.

De samenstelling van de G7 weerspiegelt de wereld van vroeger, niet die van vandaag of morgen. Tenzij het lidmaatschap van de G7 zich aanpast aan de realiteit, dreigen de bijeenkomsten van de G7 steeds irrelevanter te worden.

De ministers van Financiën en centrale bankiers van de G7 praten vandaag en zaterdag in Washington over onder meer de peperdure olie en de handelsonevenwichten in de wereld. Maar zonder China erbij heeft dat overleg weinig zin. China is de tweede olieverbruiker in de wereld en is grotendeels verantwoordelijk voor het Amerikaanse recordhandelstekort. De kans dat China gehoor geeft aan de aanbevelingen van een overleg waarbij het zelf niet betrokken was, is nihil.

Een hervorming van de G7 dringt zich op. Dat de VS en Japan, de grootste twee economieën in de wereld, lid moeten blijven en Canada, de kleinste, zijn lidmaatschap het best verliest, daarover is zowat iedereen het eens. Dan wordt het moeilijker. Het meest gehoorde is dat de drie G7-landen met de euro, Duitsland, Italië en Frankrijk, fuseren tot één enkel lidmaatschap. Maar wat dan met niet-euroland Verenigd Koninkrijk? Of moet er één lidmaatschap voor de hele eurozone of de Europese Unie komen, vertegenwoordigd door bijvoorbeeld de voorzitter van de Europese Commissie en de Europese Centrale Bank.

Wie moet erbij? Zeker China, en hoogstwaarschijnlijk ook India. China en India tekenen tussen nu en 2020 voor 40 procent van de groei van de wereldeconomie. Over lidmaatschap van Brazilië en Rusland - dat nu enkel deelneemt aan het politieke overleg, waardoor de G7 tijdelijk de G8 wordt - is minder eensgezindheid. Laat staan over Saudi-Arabië, de grootste olieproducent. Het minst op weerstand stuit de simpele uitbreiding van de huidige G7 met China.

De G7 heeft de voorbije jaren aan relevantie ingeboet. In de jaren tachtig slaagde de G7 er nog in de dollar lager (Plaza-akkoord 1985) of hoger (Louvre-akkoord 1987) te duwen. In de jaren negentig temde de G7 de financiële crisissen in Azië, Latijns-Amerika en Rusland. Nadien werd het stil. Verder dan een schuldverlichting voor de armste landen, vorig jaar in Schotland, kwam de G7 niet. Al jaren maakt de G7 van lagere olieprijzen een strijdpunt, maar al even lang stijgt de olieprijs.

De G7 heeft geen handvest, geen permanent secretariaat, geen website. Toch bestaat de groep al ruim dertig jaar. De wetenschap dat lidmaatschap van de G7 gelijk staat aan het statuut van grootmacht houdt de sterk gemediatiseerde club bij elkaar en zal er ook toe leiden dat bijvoorbeeld Canada of Italië zich met hand en tand zullen verzetten tegen een verwijdering uit het selecte gezelschap.

Carl PANSAERTS

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud