Redacteur Politiek

Na gevoelens van onbehagen en angst over het coronavirus was dit een weekend om kwaad van te worden.

Het coronavirus riep tot nog toe vooral gevoelens van onbehagen en angst op, omdat het onmogelijk blijkt de verdere opmars te stoppen. Dit weekend kwam daar een gevoel van colère bovenop, omdat de strijd tegen deze crisis op twee perfect vermijdbare manieren verprutst dreigt te worden.

De eerste is het gedoe om mondmaskers te bestellen die minstens zorgverleners moeten toelaten hun werk te doen. Bij de bestelling die de Belgische overheid heeft geplaatst, is mogelijk sprake van fraude door een producent in Turkije. Begin volgende week wordt een beperktere lading maskers verwacht, die zullen worden verdeeld onder zorgverleners.

Dit is het soort ongelukken waarvan je je afvraagt hoe het in vredesnaam mogelijk is.

Maar dit is het soort ongelukken waarvan je je afvraagt hoe het in vredesnaam mogelijk is. We kunnen die op dit moment echt wel missen. Ze dreigen de medische wereld in ons land, die al voor een ongeziene opdracht staat, helemaal kwetsbaar te maken voor het virus.

De tweede reden van colère is de ongeziene manier waarop de Wetstraat een noodregering in de steigers probeerde te zetten en daarbij vooral toonde hoe klein politiek kan zijn op momenten waarop iedereen verwacht dat ze groots is.

Want ja, het houdt steek om vanuit de sterkte van de deelstaten een noodregering op poten te zetten die snel kan schakelen en breed vertrouwen geniet om deze opdracht aan te pakken. Maar zoals het dit weekend liep, loopt de politieke wereld op den duur eerder in de weg van die oplossing dan dat ze de oplossing biedt.

Het was daarom een weekend om snel te vergeten, waarvan alleen de boodschap moet overblijven dat België zich snel moet herpakken. Zowel voor de levering van voldoende mondmaskers voor de zorgverleners als voor een regering die snel kan schakelen.

Het minimale scenario was daarom dat het parlement deze week in een speciale coronanoodwet een ruim maar tijdelijk mandaat met bijhorend budget aan de regering in lopende zaken geeft. Om te doen wat nodig is, zowel medisch als economisch. Dat is wat nu deze week zal gebeuren.

Het is niet ideaal, maar het laatste wat we nodig hebben, is wat we dit weekend zagen: dat ondanks grote woorden als 'algemeen belang', 'solidariteit', 'vertrouwen' en 'leiderschap' het gekrakeel over een noodregering de echte noodplannen in de weg stond.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud