Commentaar: De truc met de klak

‘Koopkracht’, vindt PS-boegbeeld Elio di Rupo, ‘is de prioriteit der prioriteiten.’ Dus vindt Di Rupo dat we kapitaal maar moeten belasten, én de fiscale voordelen die bank- en verzekeringsproducten genieten, én de beleggingsfondsen. Dat is opmerkelijk. En het is een erg kortzichtige reflex.

(tijd) - Terwijl Di Rupo zijn boodschap verkondigde, kreeg de regering waar hij deel van uitmaakt een stevige veeg uit de pan. Paars moest destijds eenmalige maatregelen door onze strot duwen om de begroting recht te trekken, maar het slaagde daar uiteindelijk wel in. Onder de regering van Yves Leterme stokt de schuldafbouw en gaat het, begrotingsmatig bekeken, eigenlijk van kwaad naar erger.

Dat staat  te lezen in een rapport van de Europese Commissie. Voor een natie die al jaren de Oeso-rangschikking van de landen met de hoogste belastingdruk aanvoert, is dat in alle opzichten een vervelende vaststelling.

Ook fiscaal kreeg België gisteren een rapport vol slechte punten. Het revisorenkantoor PwC heeft voor de derde keer op rij 10 juni uitgeroepen tot de Belgische Tax Freedom Day. PwC deelt elk jaar de belastinginkomsten en bijdragen voor sociale zekerheid door het bruto binnenlands product. Tax Freedom Day luidt dus in feite de dag in waarop we eindelijk al onze belastingen betaald hebben en voor eigen rekening beginnen te werken.

Dat is geen goed nieuws. Werknemers uit Frankrijk, Duitsland en Nederland hebben namelijk al eerder hun Tax Freedom Day gevierd. Dat onderstreept hoe de Belgische fiscaliteit, met haar hoge belasting op arbeid, de concurrentiekracht van onze ondernemingen ondergraaft.

Lang niet iedereen beseft de ernst van die boodschap. Zo werd gisteren in Antwerpen en Luik massaal betoogd voor meer koopkracht. Of beter gezegd: voor meer loon. Uiteraard willen de betogers hun werkgevers doen opdraaien voor de inflatie, zelfs al wordt die vooral door de stijging van de energie- en voedselprijzen gegenereerd. Een stijging van de loonhandicap als oplossing voor dat probleem naar voren schuiven, is echter een aberratie van formaat.

De belastingen op arbeid moeten juist omlaag, niet door andere taksen te heffen, zoals Di Rupo voorstelt, maar bijvoorbeeld door voorzichtiger om te springen met de uitgaven van de overheid. Helaas gaat die op dezelfde manier met hoge energieprijzen om als de werknemers die in Luik en Antwerpen betoogden: ze gaat rond met de klak.

De verantwoordelijkheid van politici is verpletterend. Jarenlang hebben ze de uitgavendrift laten ontsporen en de kloof tussen brutoloon en nettoloon laten verbreden. Hun remedies daartegen - maaltijdcheques, bijvoorbeeld - waren lapmiddelen, geen structurele maatregelen. Het Belgische belastingsysteem, met zijn 63 verschillende bedrijfsbelastingen en zijn ondoordringbare woud van regels, is een open uitnodiging voor de fiscale spitstechnologie, zoals de systemen die speurders bij Sabena aantroffen.

Nochtans lag de oplossing voor de hand: bespaar op de uitgaven, en laat de regering zaaien naar de zak, zoals elk gezond bedrijf dat ook hoort te doen. Dan moet de klak alleen nog op de allerkoudste winteravonden uit de kast komen.

Frank Demets
Hoofdredacteur

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud