Commentaar: Eenzijdige ontwapening

Paars-groen heeft van de herdenking van zevenhonderd jaar Guldensporenslag een echt volksfeest willen maken, eigen feestlied en gesubsidieerde barbecues inbegrepen. De tegenstanders van deze 'herpositionering' van de Vlaamse feestdag wijzen op het gebrek aan ernst en niveau van de nieuwe aanpak. De Vlaamse minister-president, Patrick Dewael, heeft de criticasters al geantwoord dat de buurtfeesten niet in de plaats komen van de meer ernstige activiteiten, maar een aanvulling daarop vormen. De uitdaging bestaat er volgens hem in 11 juli om te vormen van een feestdag voor de flaminganten tot een feestdag voor alle Vlamingen.

Paars-groen streeft er terecht naar de Vlaamse feestdag een eigentijdse en ruimere invulling te geven. En een ironiserend en zelfrelativerend feestlied moet in die optiek kunnen. Mogelijk ligt de klemtoon dit jaar wel wat te veel op de lol en wat te weinig op de ernst. Maar dat is een begrijpelijke reactie op het teveel aan hoogdravende retoriek van de 11-juliplechtigheden in het verleden.

Het nieuwe concept voor de Vlaamse feestdag is zowel een kind van zijn tijd als van paars-groen. De Vlaamse regering is een ploeg van veertigers die niet meer heeft moeten strijden voor het inwilligen van de meest elementaire Vlaamse eisen. De Vlaamse Gemeenschap is een feit en de huidige generatie Vlaamse politici is veeleer bezig met welk Vlaanderen dan met meer Vlaanderen. Daarbij komt dat de huidige Vlaamse regering van bij haar aantreden uitdrukkelijk het coöperatieve federalisme in de plaats heeft gesteld van het confrontatiefederalisme dat door haar voorgangers, de regeringen-Van den Brande, zou zijn gehuldigd.

Maar de vervanging van de strijdretoriek door een verzoenend discours mag niet tot naïviteit leiden. Politiek draait rond macht. Ook de verhouding tussen de gemeenschappen in dit land is een machtsverhouding. Verzoening en de wil tot samenwerking is mooi, maar moet van twee kanten komen. De minimale Lambermontakkoorden, de voor Vlaanderen nadelige politiehervorming, de Vlaamsonvriendelijke hervorming van het kiesstelsel, de uitholling van de taalwetgeving, de weigering van Wallonië om zijn deel van de Kyoto-inspanning te leveren... Het zijn allemaal dossiers waarin Vlaanderen in deze legislatuur aan het kortste eind heeft getrokken. Het coöperatieve federalisme lijkt steeds meer op een dekmantel die een eenzijdige Vlaamse ontwapening moet verhullen.

Om het met de woorden van de oppositie te zeggen: paars-groen is een Franstalige constructie, opgezet en geschraagd door de tandem Michel-Di Rupo, met Guy Verhofstadt als Vlaamse marionet. In de woorden van het Vlaamse feestlied klinkt dat zo: Vlaanderen boven, waar de premier nogal vaag praat en een vuist zonder kracht is, waar men faalt en aan de toog expliceert.

Stefaan HUYSENTRUYT

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud