Commentaar: Geen wondermiddel

De gerichte verlaging van de sociale lasten op ploegen- en nachtarbeid heeft niet kunnen verhinderen dat bij Opel in Antwerpen honderden banen sneuvelen, net zoals dat een paar maanden eerder gebeurde bij VW in Vorst. Het bewijst dat een lastenverlaging geen afdoend instrument is om de desindustrialisering te stoppen, zelfs niet om het proces wat af te remmen.

Dat neemt niet weg dat de verlaging van de lasten op arbeid wel degelijk een zinvol middel is om de werkgelegenheid te stimuleren. Want er zijn in België gelukkig nog andere sectoren dan de traditionele industrie.

Het is genoegzaam bekend dat arbeid in ons land te duur is en dat het een hinderpaal is voor bedrijven om mensen aan te werven. Dat komt niet omdat de werknemers netto te veel verdienen, maar omdat de overheid arbeid te zwaar belast. Dat moet dus geremedieerd worden.

Volgens de werkgeversorganisatie VBO zijn er dankzij lastenverlagingen de voorbije tien jaar 90.000 arbeidsplaatsen gecreëerd of behouden. Dat is niet enorm, maar het is ook niet niks. Het VBO pleit ervoor op die weg voort te gaan en de lastenverlagingen bovendien niet langer te beperken tot bepaalde beroepsgroepen. Ook Open VLD ziet in zijn verkiezingsprogramma een verlaging van de sociale lasten op arbeid als een van de maatregelen die 200.000 nieuwe jobs moeten opleveren.

Het doel is nobel, het aangewende middel op zijn plaats. Om de te hoge loonkosten te verlagen, moeten inderdaad de ontspoorde sociale en fiscale lasten worden aangepakt en moet niet, zoals Deutsche Telekom in Duitsland voorstelt, fors worden beknibbeld op de nettosalarissen die de werknemers ontvangen.

Maar zo'n lastenverlaging is hoe dan ook geen wondermiddel. Ze zal niet tot mirakels leiden. Bovendien hangt daar wel degelijk een flink prijskaartje aan. Iemand moet dat betalen. Een verlaging van de lasten op arbeid betekent immers minder inkomsten voor de sociale zekerheid, ook al zijn er hier en daar misschien wel enkele terugverdieneffecten. Dus moeten er andere inkomstenbronnen worden gezocht. Open VLD stelt voor de verlaging van de lasten op arbeid te compenseren door hogere heffingen op verbruik en vervuiling. Maar die oplossing voldoet niet. Want om hun koopkracht te vrijwaren, zullen de werknemers ongetwijfeld proberen de last van die extra heffingen op hun werkgevers af te schuiven, door hogere looneisen te stellen. En dan is de verlaging van de lasten op arbeid uiteindelijk een maat voor niets.

Een verlaging van de sociale lasten heeft maar zin als ze niet moet worden gecompenseerd door andere heffingen. Maar dat impliceert dat de overheid bereid moet zijn te besparen en flink het mes te zetten in sommige uitgaven. Voorstellen in die richting zijn niet terug te vinden in het verkiezingsprogramma van Open VLD. En ze zullen ook ontbreken in de verkiezingsprogramma's van de andere partijen. Want ze beloven de burgers nu allemaal de hemel op aarde. Maar dat is een utopie natuurlijk.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect