Commentaar: Spoordreiging

Het plotse ontslag van Christian Heinzmann als gedelegeerd bestuurder van de NMBS vormt een nieuw hoofdstuk in de soap van het spoor. De sympathieke Antwerpenaar en de charmante minister van Verkeer Isabelle Durant oogsten daarmee wat ze gezaaid hebben. Heinzmann heeft zich laten meeslepen door de Ecolo-politicus en zich blindelings in het avontuur gestort. Durant, maar ook de regering, gingen onzorgvuldig want overhaast te werk in het kiezen van een nieuwe spoorbaas.

Dat de NMBS geen bedrijf is als een ander, had Christian Heinzmann moeten weten. Dagelijkse lectuur van de kranten volstaat daarvoor. De onderneming is door en door gesyndicaliseerd en gepolitiseerd. Van Heinzmann mag worden verwacht dat hij als Belgische topmanager, weliswaar in Luxemburg, het politieke en economische reilen en zeilen in ons land volgt. De spoorwegen zijn het voorbije jaar nog nauwelijks uit het nieuws geweest, ernaast kijken kon hij dus niet.

Maar zelfs dan is het onbegrijpelijk dat Heinzmann zich zo snel liet overhalen en niet eerst een aantal sleutelfiguren consulteerde over het overheidsbedrijf. En als hij dat toch gedaan heeft, waarom krabbelt hij dan zo snel terug. Provocerende uitspraken van kaderleden of directieleden en een waarschuwend vingertje van de vakbonden joegen de plots bange manager wel erg snel weg. Tenzij er echt sprake is van dreigementen, maar dan moet hij man en paard noemen.

Maar wat de regering er van bakte, is al even onfris. Een manager op vrijdag laten contacteren door een headhunter en nauwelijks vijf dagen later benoemen zonder grondige evaluatie getuigt eveneens van een hoog prutsgehalte. De NMBS is, net na De Post, de grootste werkgever in ons land. In de mobiliteit vervult de maatschappij een sleutelrol en bovendien is de financiële impact van de groep op het nationale budget onmiskenbaar. Voor zo'n topfunctie ga je niet over één nacht ijs.

De NMBS zou heus niet ten onder zijn gegaan mocht Schouppe tot na de zomervakantie zijn aangebleven. En dan had de regering alle tijd gehad om op een professionele manier een opvolger te zoeken. Nu dreigt de vaudeville zich te herhalen: in plaats van één week gunt de regering zich twee weken de tijd. De uitdaging voor wie het ook wordt is enorm. Schouppe was het bindmiddel in een subtiel syndicaal en partijpolitiek machtsspel binnen het spoor.

Ten koste van miljoenen euro's aan vakbondspremies en politieke benoemingen, maar de winkel draaide. Zijn opvolger moet over dezelfde combinatie van wilskracht en sluwheid beschikken. Of, en dat is op termijn de beste oplossing, een echte carte blanche krijgen van de regering om de NMBS grondig uit te mesten en er een hypermodern bedrijf van te maken geschoeid op een ware ondernemersleest. Maar dat laatste is vandaag meer een wensdroom dan een realistisch project.

Guido Meeussen

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud