Commentaar: Ze leren het nooit

©Sofie Van Hoof

Met de bijkomende waardeverminderingen die Merrill Lynch bekendmaakte op beleggingen in risicovolle hypotheken, staat de teller van de verliezen die de banksector heeft opgelopen door de kredietcrisis nu boven 100 miljard dollar. Dat is een gigantisch bedrag.

(tijd) - En de rekening kan nog een heel stuk hoger oplopen, waarschuwde gisteren Ben Bernanke, de voorzitter van de Amerikaanse centrale bank. De subprimecrisis kan uitgroeien tot de belangrijkste schok voor het wereldwijde financieel systeem in de jongste kwarteeuw, met kwalijke gevolgen voor de reële economie.

De grote waardeverminderingen die Merrill Lynch en eerder deze week Citigroup boekten, overtroffen de verwachtingen van de analisten. Het is aannemelijk dat de twee instellingen, sinds kort met een nieuwe topman aan het hoofd, de bezem extra stevig door de stal gehaald hebben om een streep te trekken onder het verleden en met een schone lei te kunnen beginnen. Maar wie durft er wat op verwedden dat de rotte plekken nu helemaal zijn weggesneden?

Het zijn vooral de investeringsbanken die zwaar door de subprimecrisis getroffen worden. Dat zijn financiële instellingen die al vlugger een gokje wagen en wat risico nemen niet schuwen. Dat kan uitzonderlijke resultaten opleveren. Het kan echter ook een keer tegenslaan. De belegger die aandelen koopt van zo’n bank, wordt geacht dat te weten. Maar ook een aantal meer traditionele banken heeft zich blijkbaar tamelijk ver in het subprimeavontuur gewaagd.

De banken zijn nochtans onderworpen aan regels die hen verbieden overmatige risico’s te nemen. Ze doen grote inspanningen om verfijnde modellen te ontwerpen die hen in staat moeten stellen de risico’s beter in te schatten en te beheersen. Ze betalen hoge weddes aan knappe koppen die als risk officers de opdracht krijgen de risico’s in alle segmenten van het bankmetier te bewaken. Maar het heeft allemaal niet gebaat. Het heeft deze catastrofe niet kunnen voorkomen.

Het risicobesef wordt blijkbaar geminimaliseerd of zelfs helemaal opzij geschoven wanneer er gemakkelijke - op het eerste gezicht toch - winsten te rapen zijn. En als één instelling dat doet, kunnen de andere blijkbaar niet aan de verleiding weerstaan er zich eveneens op te storten, uit schrik een opportuniteit te missen. Bankiers zijn uiteindelijk ook maar gewone, hebzuchtige, mensen.

Nu het onheil is geschied, komen de voorstellen om een herhaling te voorkomen. Joseph Ackermann, de topman van Deutsche Bank, ziet heil in de verplichting om complexe financiële producten transparanter te maken en in een andere aanpak door de toezichthouders. Iedereen beaamt dat er iets moet gebeuren. Maar het zal bij vrome voornemens blijven. Als  we een paar jaar verder zijn, is deze kredietcrisis alweer vergeten. Bij de investeringsbankiers zal er jong talent zijn komen bovendrijven, lui die een manier hebben ontdekt om buitengewone winsten te realiseren. Die activiteit zal boomen, en dan als een zeepbel uiteenspatten.
Ze leren het nooit.

Stefaan MICHIELSEN

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud