Senior writer

Er moet een werk- en leefbare modus vivendi met het coronavirus worden gevonden. De huidige aanpak veroorzaakt coronamoeheid en werkt niet meer.

Het gaat de verkeerde kant uit. Het aantal coronabesmettingen stijgt weer snel. Een verrassing is dat niet. Het sociale verkeer is sinds enkele weken sterk toegenomen. De cultuurhuizen kregen de toestemming opnieuw voorstellingen te organiseren, de scholen openden op 1 september de deuren, afgelopen weekend werden voor het eerst sinds maanden weer supporters toegelaten in de voetbalstadions, en deze en volgende week hernemen de lessen aan de hogescholen en de universiteiten.

Waar mensen elkaar ontmoeten kan het virus overspringen van de ene op de andere, ook al wordt erop gehamerd de voorzorgsmaatregelen na te leven: handen geregeld wassen en ontsmetten, afstand houden, mondmasker dragen.

De virologen stellen vast dat die maatregelen almaar minder worden gerespecteerd. Niet door de jongeren, niet door andere bevolkingsgroepen. Er is coronamoeheid ingetreden. En dat is perfect begrijpelijk. Het is lastig de maatregelen die het leven moeilijker maken na te leven als de cijfers van de ziekenhuisopnames en van overlijdens door corona allesbehalve alarmerend zijn. Het is lastig ze na te leven als andere experts het nut van de coronamaatregelen openlijk in vraag stellen. De virologen dragen zelf ook bij tot die kakofonie. Geen wonder dat de burgers het dan ook niet meer zo goed weten.

Werkbaar

De maatregelen, de bubbel van vijf bijvoorbeeld, zijn al vrij streng. Het is moeilijk ze nog meer te verstrengen. Want het is inmiddels duidelijk geworden dat draconische maatregelen zoals een lockdown de verspreiding van het virus wel afremmen maar ook veel kwalijke effecten hebben. Voor de economie, voor de intellectuele ontwikkeling van de jongeren, voor het psychische welzijn, zelfs voor de gezondheid van de bevolking. Want door de grote nadruk op de bestrijding van het coronavirus krijgen andere gezondheidsklachten minder aandacht.

Het virus zal hier, in het minst slechte geval, nog wel enkele maanden rondwaren. Maar dat het draaien van de wereld nog een keer wordt stilgelegd om het virus te stoppen, is absoluut te vermijden. Er moet worden gezocht naar een werkbare en leefbare modus vivendi.

Dat het draaien van de wereld nog een keer wordt stilgelegd om het virus te stoppen, is absoluut te vermijden.

Van de burgers mag een inspanning worden gevraagd. Maar ze moeten dan ook een perspectief krijgen. Dat vereist dat de beleidsmakers een aanpak op de lange termijn ontwikkelen. En het vergt stuurmanskunsten om op dat smalle evenwichtspad te blijven, en om de bevolking te motiveren vol te houden, met andere middelen dan dwang en sancties.

Op dat vlak laten de politieke beleidsmakers in ons land het afweten. Het heeft een stuk met de versnippering van de bevoegdheden te maken, met de moeilijke en aanslepende vorming van een federale regering. Maar het ontbreekt ons ook aan een leidersfiguur met natuurlijke autoriteit die boven het gewoel staat, duidelijk de marsrichting aanwijst, een klare en overtuigende boodschap brengt over hoe we deze crisis zullen overwinnen, het kakofonisch orkest doet verstommen en het vertrouwen van de bevolking heeft.

Sophie Wilmès is bij toeval in de stoel van de federale premier beland. Ze probeert er het beste van te maken. Maar ze staat er grotendeels alleen voor, ze heeft geen sterke en daadkrachtige equipe rond zich. De voorbije weken blonk ze bovendien uit door afwezigheid. Sire, geeft ons een kordatere gids.  

Lees verder

Gesponsorde inhoud