Redacteur Politiek

De ironie van de cryptomunten is dat hun concept vertrekt van een terechte vrees voor instabiele munten, maar dat ze een alternatief bieden dat nog erger is.

'Een van de grote problemen van de bitcoin is volgens mij de gigantische milieu-impact van de datamining die erachter schuilt', zei Sofina-topman Harold Boël afgelopen weekend. 'Zoiets vreet energie. Dat moet eerst worden opgelost vooraleer deze technologie op grote schaal geadopteerd kan worden.'

Hij deed de reputatie van Sofina als intelligente beslisser alle eer aan. Donderdag gebruikte Tesla-topman Elon Musk hetzelfde argument om te melden dat de autobouwer niet langer bitcoins als betaalmiddel aanvaardt. De cryptomunt crashte met 15 procent.

Nochtans is het vertrekpunt van waaruit cryptomunten begonnen te groeien niet verkeerd: argwaan tegenover de klassieke betaalmiddelen. Het is ondertussen geleden van de Olympische Spelen van Londen in 2012 dat toenmalig ECB-voorzitter Mario Draghi aankondigde dat hij 'whatever it takes' zou doen om de euro te redden. Daarop volgde het gratisgeldbeleid, dat vrij naadloos overvloeide in het coronacrisisbeleid.

Het is daarom niet zo raar om met een flinke dosis argwaan te kijken naar hoe onze munt - alsook de dollar - bestierd wordt. En ons af te vragen wat zal gebeuren als de inflatie, die weer voorzichtig de kop opsteekt, plots sterker zou beginnen te stijgen dan we willen. Dan belanden we bij de oncomfortabele vraag wat ons geld waard is.

Tegen die achtergrond is het een interessant experiment om een munt op te zetten die volledig losstaat van het vertrouwen in de overheid en de centrale banken. Het is echter maar de vraag wat je in de plaats koopt. Wie bitcoins koopt, legt een geloofsbelijdenis af in de computercode achter de cryptomunt.

Als hyperspeculatieve belegging heeft de bitcoin een toekomst. Als stabiele munt waarmee je betalingen kan doen, heeft hij nog alles te bewijzen

En er zijn problemen. Een ervan is dat een wereld zonder overheid ook haar duistere kanten heeft. Cryptomunten worden gebruikt in de misdaadwereld, waardoor de kans reëel is dat de overheid vroeg of laat verplicht wordt er zich veel harder mee te moeien.

Een ander probleem is dat het cryptovertrouwen immaterieel is, maar de manier waarop het tot stand komt allerminst. De computers die de uiterst complexe berekeningen uitvoeren om de bitcointransacties te controleren, verbruiken jaarlijks evenveel energie als 21 maanden elektriciteitsverbruik in heel België. Dat ecologische argument doet Musk op de rem trappen.

Dat brengt ons bij de grootste onzekerheid: het economisch ecosysteem rond de cryptomunten. Wie in de toekomst ervan wil geloven, moet ook geloven dat er een economisch ecosysteem rond de cryptomunten groeit waarin echte betalingen - voor echte dingen, zoals auto's - mogelijk worden. Dat ecosysteem is pril en fragiel. Dat de Tesla-uitstap volstaat voor een crash, maakt dat duidelijk.

Dat leidt tot de ironie dat een economisch experiment dat vertrok vanuit de argwaan over instabiele munten eindigt in iets wat inherent nog instabieler is. Als hyperspeculatieve belegging heeft de bitcoin een toekomst. Als stabiele munt waarmee je betalingen kan doen, heeft hij alles nog te bewijzen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud