Redacteur Politiek

De Belgische inflatie schiet boven 4 procent en de Europese Centrale Bank doet niets. En toch lijkt dat de juiste beslissing.

Alsof het huis iedere dag meer en meer in brand vliegt en de brandweer onverstoorbaar weigert de brandslangen uit te rollen omdat de wind het vuur wel zal blussen. Zo lijkt het een beetje wat in de economische wereld aan het gebeuren is.

Donderdag klom de Belgische inflatie vlotjes boven 4 procent, het hoogste peil in dertien jaar en dubbel zo hoog als de definitie die de Europese Centrale Bank (ECB) heeft gekleefd op stabiele prijzen. Diezelfde ECB meldde donderdag dat wie denkt dat de rente volgend jaar zal worden verhoogd, dwaalt. Zo'n renteverhoging zou nochtans mensen ontmoedigen om geld te lenen, waardoor minder geld circuleert en de inflatie dus bestreden wordt. Alleen vindt de ECB dat dus te vroeg.

Zijn ze in Frankfurt te laks? Een grondiger kijk op de data suggereert van niet. In België zijn al meer mensen aan het werk dan voor de coronacrisis, maar dat is niet het geval in de hele eurozone. Hetzelfde geldt voor het economisch herstel. In ons land zit de economische activiteit al even op het peil van voor de pandemie, maar in de hele eurozone gebeurt dat nu pas.

Bovendien zijn er argumenten die suggereren dat deze inflatiepiek misschien tijdelijk is. De wereldwijde handel, logistiek een heel kwetsbaar systeem, is ontregeld door het ongelijke tempo van de heropstart, maar dat blijft wellicht niet eeuwig zo. De energieprijzen - met voorsprong de belangrijkste motor van deze inflatie - blijven wellicht niet in dit tempo stijgen.

Als de ECB te snel in paniek schiet over de stijgende inflatie heeft dat ook een kostprijs: de duur betaalde relance wordt gefnuikt.

Er zijn bovendien trauma's uit het recente verleden. Na de bankencrisis verhoogde de ECB de rente te vroeg, waardoor ze de eurozone weer in een recessie duwde. Te snel in paniek schieten over stijgende inflatie heeft ook een kostprijs: de duur betaalde relance fnuiken.

Het neemt niet weg dat de ongerustheid groot is. Gezinnen zien hun energiefactuur de hoogte inschieten als ze nieuwe contracten moeten onderhandelen of een contract met variabele prijzen hebben.

Investeerders in beursgenoteerde aandelen doen het best hun huiswerk grondig. Heeft het bedrijf waarin hun geld steekt de prijszettingsmacht om de dure grondstoffen- en energiekosten door te rekenen, zoals de chemiereus BASF dat kan? Of kunnen ze dat niet en vreten die kosten hun winst weg, zoals bij de luiermaker Ontex?

Het toont dat dit een probleem is dat niet snel snel door de overheid kan worden opgevangen, op wat gemorrel aan de energieaccijnzen na. Mocht ze dat ambiëren, dan zou ze te sterk moeten tussenkomen in het bestuur van bedrijven. Als de overheid de schok voor werknemers zou opvangen met hogere lonen, dan dreigt ze de inflatie net aan te wakkeren omdat die lonen worden doorgerekend in de winkelprijzen. En voor de ECB is deze schok nog te tijdelijk en te asymmetrisch.

De echte antwoorden zijn helaas lastiger. De wereldhandel weer klokvast laten lopen als voorheen. Wie niet werkt bijscholen, motiveren en opleiden naar een job. Het groene alternatief voor dure fossiele energie verder uitbouwen. Geopolitiek onafhankelijker worden. Op de kosten letten. Als bedrijf aan sterke merken en 'pricing power' werken. Er zijn geen makkelijke snelle antwoorden. Alleen moeilijke, die meer tijd en inspanning vragen, maar die ook langer vruchten afwerpen zodra het lukt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud