De keuze

©Alexia Mangelinckx

Bart De Wever en Paul Magnette maakten gisteravond duidelijk dat het op 25 mei in de eerste plaats niet gaat over confederalisme, maar wel over de keuze tussen besparen of belasten.

Het waren gisteravond niet alleen de voorzitters van de grootste Vlaamse en de grootste Franstalige partij die op het Groot Economisch Debat van De Tijd en L’Echo voor het eerst de degens kruisten, maar ook de vertegenwoordigers van twee ingrijpend andere economische modellen. Als N-VA-voorzitter Bart De Wever gidslanden aanhaalde, was het Duitsland of Scandinavië. Landen met concurrentiekracht en weinig vermogenstaks. Als PS-voorzitter Paul Magnette naar een model verwees, was het Frankrijk. Notoir weinig concurrentiekracht en wél een vermogenstaks. Als De Wever oplossingen suggereerde, waren het lagere belastingen en minder staat. Als Magnette er suggereerde, was het meer overheid met meer financiële armslag.

Het debat leerde een paar dingen. Ten eerste dat het een raar land is waarin het uitzonderlijk is dat de twee belangrijkste partijvoorzitters - geteld in Kamerzetels - in debat gaan. Het is ook een raar land waarin een echt ‘Belgisch’ debat - en niet een Vlaams of een Franstalig - uitzonderlijk is. En toch zijn het politici uit beide landsdelen die na 25 mei opnieuw België samen zullen besturen.

Het is uiteraard niet de bedoeling die verkiezingen tot de PS en de N-VA te herleiden. Maar Bart De Wever en Paul Magnette schetsten gisteravond wel hoe breed de kloof tussen de twee uitersten en tegelijk de grootste twee partijen van het land is. En meteen werd duidelijk hoe moeilijk het weer kan worden na 25 mei.

Beiden willen hetzelfde: jobs en sociale zekerheid. Maar De Wever denkt dat je dat doel maar kan bereiken door te stoppen met boven je stand te leven. Magnette vindt dat je niet mag snoeien. Magnette vindt dat De Wever de welvaartsstaat ontmantelt. De Wever vindt dat Magnette de welvaartsstaat tegen de muur van de economische realiteit laat botsen, waarna ze zichzelf wel zal ontmantelen. Die standpunten liggen zo ver uiteen dat De Wever uitlegde dat hij na 25 mei - als het even kan - liever niet met de PS aan tafel gaat zitten. Magnette maakte duidelijk dat die gevoelens wederzijds zijn. 

Het roept de onvermijdelijke vraag op of we na 25 mei opnieuw vertrokken zijn voor 541 dagen stilstand. Beide partijvoorzitters zegden er geen zin in te hebben, maar dat zegt ­uiteraard niets. Ook in 2010 had niemand er zin in en het gebeurde toch. Er is echter één groot verschil met toen: de N-VA wil niet meteen een staatshervorming, waarvoor de regering de steun moet hebben van 100 van de 150 leden van de Kamer. Die staatshervorming - het confederalisme - kan later komen. De N-VA ambieert een centrumrechtse regering, die met 76 van de 150 parlementsleden in de Kamer genoeg heeft.

En in die zin gaat de discussie inderdaad over welk model we willen volgen, in die volgende vijf jaar waarin we opnieuw miljarden moeten besparen. Volgen we het Duitse model? Of het Franse? Niet dat de keuze in het stemhokje tot twee partijen beperkt is, maar de botsing tussen de N-VA-visie en de PS-visie zette gisteravond die keuze wel op scherp.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud