De lange weg van de kandidate

Senior writer

Hillary Rodham Clinton heeft eindelijk haar kandidatuur voor het Amerikaanse presidentschap bekendgemaakt. In het Democratisch kamp moet ze niet veel tegenstand ondervinden, maar de race naar het Witte Huis zal véél moeilijker zijn.

Acht jaar na haar eerste poging doet de gewezen First Lady Hilarry Clinton een nieuwe poging om 'Pennsylvania 1600', 's werelds meest gegeerde adres, te veroveren. Acht jaar geleden werd haar ambitie in haar eigen partij gefnuikt door een jonge senator uit Illinois. Ditmaal zal de tegenstand in de eigen partij minder zijn, voorlopig zelfs nog onbestaande.

Waar Barack Obama acht jaar geleden haast de rode loper kreeg uitgerold om president te worden van de Verenigde Staten, is dat voor Hillary niet het geval. In 2008 was een zekere George W. Bush al bijna acht jaar aan de macht. Zijn buitenlandse politiek en de financiële crisis nekten de ambities van de Republikeinen. 

Acht jaar later, heeft de regeerperiode van Obama ook zijn tol geëist. Niet alleen moet Clinton verder met zijn erfenis, maar ook met een vijandig Congres dat tijdens het ambtstermijn van Obama volledig in Republikeinse handen terecht kwam. De campagne zal dus een evenwichtsoefening moeten worden waarbij Clinton moet laveren tussen de erfenis van Obama, die ze zelf voor een stuk opbouwde, en haar eigen ideeën.

Politiek gezien kan Hillary Clinton natuurlijk een meer dan behoorlijke staat van dienst voorleggen, als senator van New York en als minister van Buitenlandse Zaken tijdens de eerste ambtsperiode van Obama. Dat is een pluspunt, maar daar zijn ook schaduwkanten aan. 

Als minister van Buitenlandse Zaken is ze niet onbesproken. Het incident in Benghazi in Libië, waarbij de Amerikaanse ambassadeur omkwam, blijft een onopgeloste en duistere zaak. De indruk dat Clinton daar iets te verbergen had, werd versterkt omdat ze haar e-mails als minister van Buitenlandse Zaken op een privé-server bewaarde.

Haar Republikeinse tegenstanders zullen daar graag en ongehinderd gebruik van maken. Het moet nog blijken of dat haar campagne kan kelderen of niet. In ieder geval zal het er genadeloos aan toegaan.

De eerste campagne van Hillary Clinton mislukte omdat het campagneteam niet op één lijn stond en omdat ze zich niet kon losrukken van haar imago van een koele tante die het haast vanzelfsprekend vond dat ze kandidaat voor haar partij zou worden. Dat kan ze zich nu niet meer veroorloven. Zelfs gewezen president en man Bill Clinton verklaarde in een televisie-interview dat ze de kiezers persoonlijk en via een intensieve campagne moet zien te winnen.

Aan Republikeinse zijde staan heel wat kandidaten te popelen om presidentskandidaat te zijn. De open vraag is wie het uiteindelijk zal halen. Als het van het grote geld en de machtige lobby’s afhangt, dan wordt het Jeb Bush, de broer van George W. De politieke dynastieën in de VS domineren op een merkwaardige wijze de huidige politiek. Alleen is de kandidatuur van Jeb Bush veel minder zeker, want bij de Republikeinen staan nog een reeks andere bekende figuren klaar.

Hillary Rodham Clinton heeft nooit haar ambitie weggestoken dat ze de eerste vrouwelijke president van de VS wil worden, en dat siert haar. Maar die ambitie is niet genoeg. Ze zal een kiezerspubliek moeten aanboren dat zich heeft afgekeerd van de politiek. Dat betekent dat ze onder meer bij de jongeren en de minderheidsgroepen aansluiting moet zoeken om de balans in haar voordeel te doen omslaan. En dat is nog een lange weg.

Een nieuwe Clinton als president van de VS, het kan, maar het is niet op voorhand gewonnen. Verre van zelfs.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud