Er is een manier om het rondjes draaien in de Wetstraat te stoppen: N-VA-voorzitter Bart De Wever het veld in sturen.

We kunnen nu moeilijk adieu tegen de N-VA zeggen, stelt Vlaams viceminister-president Hilde Crevits (CD&V) in een weekendinterview in De Tijd. Daarmee zet ze na een week van strategisch armworstelen in de Wetstraat nog eens de puntjes op de i: de christendemocraten staan niet te springen om toe te treden tot een paars-groene coalitie.

Het is makkelijk daar cynisch over te doen en te roepen dat eindelijk eens beleid moet worden gevoerd. Maar de argumentatie van Crevits houdt steek. Haar redenering vertrekt vanuit de vaststelling dat een onwaarschijnlijk zware opdracht op de volgende regering ligt te wachten, waarbij stevige hervormingen en besparingen nodig zijn.

Ze koppelt daar de juiste conclusie aan vast dat alleen een regering met een stevige meerderheid in de Kamer de legitimatie zal hebben om te doen wat nodig is. Daarom kom je opnieuw uit bij de PS en de N-VA, de grootste twee partijen in een voor de rest versplinterd parlement.

Politiek vuur

Dat die logica klopt, blijkt als je je de omgekeerde situatie inbeeldt. Stel je voor dat een regering zonder meerderheid in Vlaanderen de belastingen met miljarden euro’s verhoogt om de put van 12 miljard euro te dempen én de klimaatinspanningen te betalen. Zulke beslissingen nemen met meer Vlaamse parlementsleden tegen dan voor, is met politiek vuur spelen. Er komen ongelukken van.

Daarom is het duidelijk waar na de informateursopdracht van Joachim Coens en Georges-Louis Bouchez de volgende fase van deze hemeltergend trage formatie naartoe moet. De N-VA moet de kans krijgen een regering in de steigers te zetten, waarbij ze mathematisch niet om de PS heen kan.

Ofwel lukt dat, en krijgt België een ongemakkelijke regering die de ongemakkelijke verkiezingsuitslag respecteert en brede steun heeft in de Kamer.

Ofwel lukt het niet, maar dan is duidelijk dat iets anders nodig is. Uit die vaststelling kan dan een regering groeien die haar beperktere legitimiteit in de Kamer kan compenseren met de urgente noodzaak dat het land moet worden bestuurd.

De regeringsvorming kan niet om het punt heen waarbij Bart De Wever een kans krijgt, net als Paul Magnette er een kreeg.

Er is tegenstand tegen dat scenario. De meeste Franstalige politici reageren visceraal op een rol voor de N-VA. Het beperkt de carrièredromen van politici uit kleinere Vlaamse partijen die in een regering zonder de N-VA de eerste viool kunnen spelen. En de N-VA vreest een valstrik en mislukking.

Meer dan zeven maanden na 26 mei wordt het tijd die strategische overwegingen achterwege te laten en de verkiezingsuitslag te aanvaarden voor wat hij is. De weg naar een stabiele regering kan niet om het punt heen waarbij de N-VA minstens een kans krijgt zoals PS-voorzitter Paul Magnette er een kreeg. Laat het liever vroeg dan laat gebeuren.

Lees verder

Gesponsorde inhoud