De onvoltooide erfenis

©Saskia Vanderstichele

Ariel Sharon was bij leven een omstreden figuur, bij zijn overlijden is het niet anders. Een held voor de ene, een man met bloed aan de handen voor de andere.

Een vaststelling blijft, hij laat niets achter dat een oplossing in het Israëlisch-Palestijns conflict een stap dichter brengt. Sharon stond bekend als de bulldozer, de militair die niets uit de weg ging om zijn doel te bereiken. Wat het ook kostte in mensenlevens.

Zijn carrière startte hij als ‘verzetsstrijder’ met aanslagen tegen Palestijnse en Britse doelwitten. Dat wordt tegenwoordig gekwalificeerd als ‘terrorist’. In zijn indrukwekkende carrière als militair, Sharon miste geen enkel sleutelmoment in de militaire geschiedenis van Israël, gaf hij blijk van militair inzicht en tactiek.

En van een grote meedogenloosheid. Hij offerde niet alleen eigen manschappen op om vermetele operaties tot een goed doel te leiden, vooral met de tegenstander had hij geen enkele compassie. Het uitmoorden van de vluchtelingenkampen Sabra en Shatila staat iedereen nog voor de geest die oud genoeg is om het meegemaakt te hebben.

Het beeld van een koelbloedige beul achtervolgde nadien Sharon. Sharon de politicus was in den beginne niet anders. Ook daar een niets ontziende drang om alles op te ruimen wat op zijn weg kwam.

En toch besefte hij op een bepaald moment dat geweld uiteindelijk niet de finale oplossing kan brengen. De grote generaal werd politicus en zocht naar vrede maar daarom geen onderhandelingen.

Het leverde in 2005 ongeziene beelden op toen de kolonisten uit de Gazastrook werden verdreven op zijn bevel. Het was een eerste stap naar een oplossing in het immer aanslepend conflict en het droeg onmiskenbaar zijn handtekening. Zelfs toen vond hij het niet nodig om overleg te plegen met de Palestijnen en handelde hij eigengereid en op eigen houtje.

In 2006 werd Sharon getroffen door een beroerte en ging hij in coma. Hij zou nooit meer ontwaken. Wat de pas gestichte Kadima-partij onder zijn leiderschap had kunnen verwezenlijken, blijft dus voor altijd een open vraag.

Sharon zal als een groot en haast iconisch leider begraven worden in zijn land. Maar van zijn nalatenschap valt niets meer te merken in het huidige Israël en de regio daarrond. Alles zit geblokkeerd.

De gewezen Israëlische leider heeft daarom zijn afspraak met de geschiedenis gemist. Hij begon te laat aan de vrede en het lot besliste dat hij zijn werk niet kon afmaken.

De onvoltooide erfenis van Sharon bevat ook een eenvoudige levensles. Het leven geeft alleen de tijd die je krijgt; niet de tijd die je nodig hebt. In zijn geval zullen we nooit weten of de aanzet in de Gazastrook uiteindelijk ook tot een echte oplossing had kunnen leiden.

 

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud