De overwinning van Mittal heeft een prijs

Arcelor stemt er dan toch mee in door Mittal Steel te worden overgenomen. Maar van harte is het niet - Arcelor-voorzitter Joseph Kinsch sprak gisteren van een 'verstandshuwelijk'. Zware druk van militante en machtige aandeelhouders deden het management en de raad van bestuur van de Luxemburgse staalgroep uiteindelijk plooien.

(tijd) Vijf maanden lang had Arcelor zich met alle mogelijke middelen verzet tegen de overname door de Indiase magnaat Lakshmi Mittal. Die harde opstelling heeft echter ook wat opgeleverd.

Zo zal de fusiegroep Arcelor-Mittal genoemd worden, en niet andersom. Dat is een symbolische overwinning, maar wel een die psychologisch belangrijk is. Bovendien is overeengekomen dat het hoofdkwartier van de onderneming - die de grootste staalgroep ter wereld is - in Luxemburg gevestigd wordt. Of dat inhoudt dat ook het beslissingscentrum in het Groothertogdom blijft, valt evenwel nog af te wachten.

De aandeelhouders van Arcelor redden nog het meest uit de brand, dankzij de onverzettelijkheid van de bedrijfsleiding, hoezeer ze daar ook kritiek op hadden. Om zijn slag thuis te halen, heeft Mittal zijn oorspronkelijke bod met bijna 50 procent moeten optrekken, wat maakt dat het Arcelor-aandeel in waarde is verdubbeld sinds het begin van de biedingsstrijd.

Ruim 25 miljard euro zal de overname van Arcelor Mittal uiteindelijk kosten. Hoewel dat naar de gangbare normen in de industrie en rekening gehouden met de rendabiliteit van Arcelor niet overdreven duur is, heeft Mittal heel wat dieper in zijn portefeuille moeten tasten dan het gepland had. Iemand zal daar de prijs voor betalen, en het zal heus niet Lakshmi Mittal alleen zijn. Hij betaalt de overname immers niet uit zijn eigen zak.

De aandeelhouders van Mittal Steel zullen wellicht een deel van de rekening gepresenteerd krijgen. Het Mittal-aandeel moest gisteren trouwens al enkele procenten prijsgeven.

Bovendien zal voor Mittal Steel de verleiding groot zijn om zijn dure investering te rendabiliseren door de staalprijzen te verhogen. Door zijn sterke positie - de fusiegroep controleert zowat 10 procent van de wereldstaalproductie - heeft Arcelor-Mittal de macht de prijzen te dicteren. Op die manier kan het de hoge overnameprijs voor een stuk afwentelen op zijn afnemers en op de consumenten.

Ook de werknemers zullen een deel van de last moeten dragen. Dat de uit de fusie voortspruitende synergiewinsten gisteren opeens opgetrokken werden van 1 miljard tot 1,6 miljard dollar, maakt de vakbonden terecht wantrouwig. De fusie gaat onvermijdelijk gepaard - met een herstructurering van activiteiten, de sluiting van bepaalde vestigingen en het schrappen van jobs.

Tijdens de overnamestrijd heeft zowel Mittal als Arcelor beloften gedaan inzake de werkgelegenheid. Arcelor herhaalde die zondagavond nog. Maar binnen niet al te lange tijd zal wel duidelijk worden hoeveel die beloften waard zijn: niet veel.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud