De professor past

©mfn online editor import

Mario Monti is geen kandidaat bij de volgende Italiaanse parlementsverkiezingen over twee maanden. Hij wil dat zijn hervormingswerk wordt voortgezet, maar weigert neer te dalen in de politieke arena waar iedere schijn van objectiviteit snel verdwijnt.

Het is een eerbare keuze, maar voor zijn land worden het moeilijke maanden. Ongetwijfeld zal de electorale koorts ook de eurocrisis in het schiereiland oppoken.

Monti leidde als technocraat dertien maanden een zakenkabinet dat dankzij de impliciete steun van de grootste partijen kon overleven. Het is uiteindelijk zijn voorganger,  Silvio Berlusconi, die de stekker uit de hervormingsregering heeft getrokken. De mediamagnaat wil andermaal een ambtstermijn afdwingen met de voorgekauwde populistische recepten die Italië de voorbije jaren net grote problemen hebben opgeleverd.

Vanuit democratisch oogpunt is het goed dat er verkiezingen komen. De Italiaanse kiezer moet nu eenmaal zelf beslissen over het lot van zijn land, een technocratische regering wijst altijd op een democratisch deficit.

Monti voerde dan wel de punten door die door Europa, en vooral Berlijn, waren gedicteerd; hij deed dat met overtuiging en niet zonder moeilijkheden. Zijn tanende populariteit was daarvan het beste bewijs.

De Italiaanse kiezer staat nu voor een grote verantwoordelijkheid. Kan je hem vragen om in te stemmen met een verkiezingsprogramma dat iedereen wel ergens pijn zal doen? Alleen als overtuigend wordt uitgelegd waarom sommige pijnlijke ingrepen nu eenmaal noodzakelijk zijn. Die les in didactiek was een kolfje naar de hand van ‘de professor’, zoals de bijnaam van Monti luidde.

In dezelfde academische termen maakte Monti dan ook brandhout van de uitspraken en de retoriek van Berlusconi. Daarmee gaf hij de Italiaanse kiezer alvast één boodschap mee, en dat was om die man te mijden. Als het niet moedig is om de politieke arena te vermijden, dan is het op zijn minst prijzenswaardig dat hij duidelijk een veto stelt.

De politieke onzekerheid die Italië tegemoet gaat, is groot. Wat zal overblijven van het hervormingsprogramma van Monti zodra de stembusgang voorbij is? Hoe zullen de kandidaten zich profileren en welke standpunten zullen ze innemen tegenover de hervormingen die nu op de rails staan in Italië?

Het zijn vragen die voorbij het schiereiland gaan. Als er een electoraal opbod komt en verkiezingsbeloften volgen om Monti's maatregelen terug te draaien, dan loert een nieuwe crisis om de hoek. Italië moet in de pas van Europa blijven als het land niet het volgende doelwit wil worden in de eurocrisis. Dat geeft de kandidaten en de kiezers geen grote marge, maar het biedt wel de mogelijkheid om een duidelijk en realistisch plan naar voren te brengen.

Monti is zelfs bereid om eventueel premier te worden. Misschien is dat ook wel een beetje zelfoverschatting. Wie niet strijdt in de politieke arena, heeft geen littekens en geen kiezers.

De Italiaanse kiezer heeft het recht om een nieuwe premier te kiezen. Voor de eurozone betekenen de vervroegde Italiaanse verkiezingen een belangrijke test. De relatieve rust die de laatste maanden is ingetreden, zou wel eens abrupt verstoord kunnen worden.

Door te passen voor de verkiezingen maakt Monti het zijn land en zijn landgenoten niet gemakkelijker. Italië en zijn politieke klasse staan voor twee cruciale maanden, de rest van de eurozone kan enkel met ingehouden adem toekijken.

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud