De troefkaarten van de koning

Redacteur Politiek

Met Koen Geens heeft koning Filip wellicht zijn voorlaatste troefkaart uitgespeeld. Het moet nu stilaan gaan lukken of het wordt lastig verkiezingen te vermijden.

De grootste verrassing van de loopgravenoorlog die deze formatie is geworden, is misschien nog wel hoe koning Filip er mee omspringt. Zijn eerste zet was logisch: Johan Vande Lanotte (sp.a) en Didier Reynders (MR) uitsturen als informateur. Vanuit de minderheidspositie in hun taalgebied konden ze als centrumlinkse Vlaming en centrumrechtse Franstalige zoeken waar de bruggen liggen.

Even logisch was om daarna twee subtoppers van de twee grootste partijen in elk taalgebied uit te sturen: Geert Bourgeois (N-VA) en Rudy Demotte (PS). Ze hadden informeel gezag genoeg binnen hun partij om een deal voor te bereiden, zonder hun partij voorgoed te verbranden als het mislukte.

Maar daarna verraste de koning telkens. Eerst door onverwacht snel PS-voorzitter Paul Magnette uit te sturen. Daarna door de kersverse partijvoorzitters Joachim Coens (CD&V) en Georges-Louis Bouchez (MR) aan zet te laten komen. En nu door, opnieuw vroeger dan verwacht en zonder afgebakende opdracht, het initiatief aan CD&V-vice-premier Koen Geens te geven.

Kan Geens wat anderen niet konden? Er zijn redenen om dat te geloven. De eerste reden ligt in zijn goede band met het koninklijk paleis, waar zijn voormalige kabinetsmedewerker Vincent Houssiaux nu kabinetschef van de koning is. Dat het paleis deze zet doet, suggereert dat het menens is. De vaagheid van de opdracht, die toelaat om in alle discretie al in de diepte te onderhandelen, suggereert dat eveneens.

Een tweede reden ligt in een vaak onderschatte factor in de Wetstraat: de persoonlijke relaties. Dat Bouchez plots luidop droomde van het unitaire België hielp bijvoorbeeld niet om vertrouwen te winnen met de meeste Vlaamse partijvoorzitters. De vraag wordt daarom of Koen Geens de man kan worden die het vertrouwen van Paul Magnette én Bart De Wever (N-VA) tegelijk kan winnen. En zoniet, zwaar genoeg weegt om zijn partij op koers te zetten naar een regering zonder Vlaamse meerderheid.

Een derde reden ligt in de alternatieven. De voorbije week gonsde het op de nieuwjaarsreceptie van het koninklijk paleis van de geruchten over vervroegde verkiezingen, wat door een meerderheid in het parlement nog altijd als een horrorscenario wordt gezien. Er moet dus worden voortgeploeterd. De meest logische namen die de kracht hebben dat te doen zijn dan Koen Geens en N-VA-voorzitter Bart De Wever, maar tegen die laatste is de apathie in Franstalig België nog altijd te groot. Blijft op dit moment over: Geens.

De koning verraste de Wetstraat. Maar hij speelde met Koen Geens wellicht zijn voorlaatste troefkaart uit. Het moet nu stilaan gaan lukken, of het wordt moeilijk om niet aan de verkiezingen te denken die de meesten niet willen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud