De tweede kans

©Sofie Van Hoof

De tweede ambtstermijn van president Barack Obama is een tweede kans om de onvervulde beloftes van vier jaar geleden te realiseren. De opdracht blijft even moeilijk.

‘Het beste moet nog komen.’ Dat is al helemaal iets anders als ‘Yes we can’. De Amerikaanse president Barack Obama blijft de hoop uitdragen, maar hij heeft zijn verwachtingen bijgesteld. Van de messias figuur die hij in 2008 geworden was, bleef er op de verkiezingsnacht van 2012 niet veel meer over. Alleen nog het vuur van de retoriek en het geloof dat het allemaal beter zal gaan.

Tijdens zijn eerste ambtstermijn voerde Obama een ongelijke strijd met het imago van zichzelf. De nagenoeg onbekende senator groeide uit tot een planetaire politieke ster. De hoop van het publiek was zo groot, dat hij alleen maar kon teleurstellen.

En teleurstellen deed Obama. De flair van de presidentskandidaat ging over in de routine van de president. Obama realiseerde enkele fel bevochten dossiers, zoals de redding van de auto-industrie, de gezondheidszorg voor iedereen (Obamacare) en de striktere regulering van Wall Street. Moeilijke zeges met veel compromissen, die zijn achterban vaak teleurstelden en bij de oppositie een verbeten weerstand opriepen.

Hoewel alles voor een herverkiezing tegenzat, haalde Obama toch een overtuigende zege. Maar bij een tweede ambtstermijn is de goodwill van het publiek minder groot en moet Obama afrekenen met een even vijandig Congres.

Een tweede ambtstermijn maakt de handen vrij, zo wil de klassieke wijsheid. De druk om herverkozen te worden valt weg, en dus kan de president meer zijn eigen agenda bepalen. Maar de recente geschiedenis leert dat dat tegenvalt. De tweede ambtstermijn van George W. Bush eindigde in mineur door twee onvoldragen oorlogen en een economische crisis van jewelste. De tweede ambtstermijn van Bill Clinton eindigde in een eindeloos gevecht over de beruchte Lewinsky-affaire. Een tweede ambtsperiode maakt een Amerikaanse president niet per definitie sterker.

Obama krijgt nu de kans om het tegendeel te bewijzen. Meer nog, hij zal voor de aanvang van zijn tweede mandaat al moeten aantonen dat hij erin slaagt met de Republikeinen te onderhandelen om een doemscenario voor de begroting te vermijden.

De binnenlandse en buitenlandse uitdagingen van de president zijn legio. In de VS moet hij de diepe kloof tussen Democraten en Republikeinen overbruggen om tot een geloofwaardige politiek te komen. In het buitenland wachten tal van moeilijke dossiers - van Iran, over het Midden-Oosten tot
China - waarin hij zijn staatsmanschap moet tonen. En dan zijn er nog de wereldwijde uitdagingen, zoals het klimaatdossier.

Een tweede ambtsperiode geeft een president misschien meer armslag, dat is nog steeds niet de vrije baan. Maar als Obama persoonlijk wat meer dossiers naar zich zou toetrekken, dan kunnen de komende vier jaar misschien bewerkstelligen wat de afgelopen vier jaar te weinig aan de orde was: veranderingen.

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud