De Zestien is voor u

algemeen hoofdredacteur

De Vivaldi-formatie staat in Vlaanderen voor de gigantische opdracht vertrouwen te winnen en een draagvlak te creëren in een klimaat van antipolitiek. Die opdracht kan het best worden toevertrouwd aan een Vlaamse premier.

Elke dag zijn verrassing in deze formatieweek. Vrijdag: de exit van Koen Geens, de CD&V-vicepremier, de minister van Justitie, in sommige scenario's getipt als de toekomstige bewoner van de Wetstraat 16 en het federale morele zwaargewicht van de christendemocraten. Geens is geen kandidaat-minister voor een volgende regering en past voor Vivaldi. 'Tijd voor verjonging en vervrouwelijking', laat hij weten.

Geens heeft zich voor en achter de schermen altijd een vurig pleitbezorger getoond van een regering met een meerderheid aan beide kanten van de taalgrens, met de PS en de N-VA. Niet omdat hij zo'n Vlaamse vaandeldrager is. Wel omdat hij er zeer bevreesd voor is dat een coalitie van verliezers de antipolitiek in de kaart speelt en uiteindelijk tot onbestuurbaarheid leidt. Voor zijn eigen partij, in existentiële crisis na de verkiezingsnederlaag, zag hij ook alleen maar nadelen aan het toetreden tot een regering waarbij de meerderheid aan Vlaamse kant niet gegarandeerd was.

Dat hét federale zwaargewicht van de voormalige staatsdragende partij CVP het voor bekeken houdt, illustreert in wat voor problematische omstandigheden deze Vivaldi-coalitie moet vertrekken.

Geens was er als informateur eerder dit jaar bijna in geslaagd die PS-N-VA-as te smeden, tot PS-voorzitter Paul Magnette die poging alsnog opblies in een tv-studio. Het interview dat daarop volgde in 'De zevende dag' met een oprecht verontwaardigde Geens ('Wij zijn niet de dweil van de Wetstraat!') staat geboekstaafd als een van de meest authentieke fragmenten van deze ellenlange politieke crisis.

Maar zoveel maanden later is zijn voorzitter toch overstag gegaan voor paars-groen. Met het argument dat zijn partij er is om verantwoordelijkheid te nemen, zeker in deze crisistijd. Al wordt het nog spannend om dat door een ledencongres te krijgen.

Slecht gesternte

Dat hét federale zwaargewicht van de voormalige staatsdragende partij CVP het voor bekeken houdt, illustreert in wat voor problematische omstandigheden en onder welk historisch slecht gesternte in Vlaanderen deze Vivaldi-trein moet vertrekken.

Het gaat daarbij niet alleen om de christen-democraten, die zich als overbodig zevende wiel aan de wagen nooit lekker zullen voelen in deze paars-groene formule. Het gaat er ook om dat Open VLD veel van haar economische programmapunten moet laten varen in een centrum- of centrum-linkse consensus. De uitgaven stijgen - van de laagste uitkeringen tot gezondheidszorg tot een minimumpensioen van 1.500 euro voor iedereen - terwijl het zoeken is naar echte hervormingen. Of gaan we gelijkgestelde periodes zoals werkloosheid blijven meetellen als pensioenopbouw? De liberalen voelen nu al de hete adem in de nek van een rechtse Vlaamse en nationalistische oppositie die zich - 'we gaan ze kapotmaken!' - als virulent aandient.

De liberalen voelen nu al de hete adem in de nek van een rechtse Vlaamse en nationalistische oppositie die zich - 'we gaan ze kapotmaken!' - als virulent aandient.

Dat er geen meerderheid is aan Vlaamse kant en dat de twee grootste Vlaamse partijen naar de oppositiebanken geduwd werden, blijft een kwetsbare flank van Vivaldi. Dat kan alleen beetje bij beetje gecounterd worden met goed bestuur, een betere aanpak van deze crisis en een juiste casting.

Vivaldi zal een uiterst communicatieve premier nodig hebben, die empathie voor de boze burger in Vlaanderen aan de dag legt. Iemand die de kloof tussen de Wetstraat en de mensen die zich afkeren van politiek weer probeert te overbruggen. Die afstand groeit zienderogen. Als Magnette oog en oor heeft voor wat zich in Vlaanderen afspeelt, zegt hij aan Alexander De Croo (Open VLD) of Hilde Crevits (CD&V): 'De Zestien is voor u.'

Lees verder

Gesponsorde inhoud