Redacteur Politiek

De zomervakantie loopt op haar laatste benen, maar de meeste partijen zijn nog altijd niet rechtgekrabbeld van de uppercut die ze op 26 mei kregen.

‘De enige Q waar ik tijdens de onderhandelingen naar luister’, tweette Open VLD-voorzitster Gwendolyn Rutten dinsdag, met daaronder het logo van de muziekzender Q-Music. Met het zinnetje verwees ze naar de uitlatingen van de liberale burgemeester van Kortrijk, Vincent Van Quickenborne. Die zag in een interview in Het Laatste Nieuws Rutten al als Vlaams minister van Onderwijs en Kamer-fractieleider Egbert Lachaert al als de nieuwe voorzitter.

De smiley waarmee de tweet eindigde, kon niet verhelen dat vooral ergernis en nervositeit achter de boodschap schuilde. Bij de liberalen lijkt iedereen al mentaal afscheid te hebben genomen van het tijdperk-Rutten, terwijl de vacature voor de nieuwe voorzitter nog moet worden opgesteld. De nervositeit over wie de nieuwe leiding in handen krijgt, is voelbaar.

Bij de liberalen lijkt iedereen al mentaal afscheid te hebben genomen van het tijdperk-Rutten, terwijl de vacature voor de nieuwe voorzitter nog moet worden opgesteld.

De liberalen zijn niet alleen. Vrijwel elke politieke partij is een gewond of nerveus opgejaagd dier. De N-VA moet de spanning tussen haar met het Vlaams Belang flirtende vleugel en haar mildere rechts-conservatieve blok onder controle houden. Zeker omdat voorzitter Bart De Wever al herhaaldelijk op de publieke beloftes over zijn persoonlijke politieke ambities moest terugkomen.

Bij de christendemocraten belandde een snoeiharde interne nota van de partijjongeren deze zomer op straat. De maandenlange stilte van Hilde Crevits contrasteert bijzonder fel met de luide roep in de partij om haar tot nieuwe voorzitter te mogen kronen. Bij de sp.a reet de vraag om tot een Bourgondische coalitie met de N-VA en Open VLD toe te treden de oude wonden weer open. Bij Groen lijkt de overwinningsnederlaag, na een campagne waarin de partij de economische gevolgen van de eigen corebusiness niet eens kon uitleggen, nog niet verteerd. De anti-N-VA-houding van Ecolo - aan wie Groen zich verbindt - duwt Groen federaal in het isolement.

Vrijwel elke politieke partij is een gewond of nerveus opgejaagd dier.

Aan Franstalige kant is het niet veel beter. Het cdH herbront zich in de oppositie. En de PTB wil niet mee regeren. De MR is haar twee boegbeelden kwijt. Ze is nu een partij met politici zonder noemenswaardige connecties met Vlaamse gesprekspartners voor de vorming van een federale regering. En ze moet zich herbronnen in Brussel, waar de MR in 2024 twintig jaar oppositie mag vieren.

Ecolo heeft de verkiezingsuitslag niet verteerd die de partij in het Waals Gewest dwingt met de MR samen te werken. Bij de PS is de grote vraag wanneer kroonprins Paul Magnette de leiding van voorzitter Elio Di Rupo overneemt, al is het daar ten minste duidelijk wie de kroonprins is.

Nu de Wetstraat ontwaakt uit haar aangename zomerslaap en het politieke leven weer onder stoom komt, is dat de trieste vaststelling. Anders dan na andere verkiezingen heeft de zomer verbazend weinig raad gebracht. Dat er nog geen federale regering is, viel te verwachten. Maar er is ook nog geen Vlaamse ploeg aan de slag. En evenmin een Waalse. Een belangrijke reden is dat de hoofdrolspelers die die regeringen moeten vormen, na de uppercut van 26 mei nog altijd bezig zijn met zelf recht te krabbelen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud