algemeen hoofdredacteur

Anno 2020 hebben mensen van allochtone origine hier nog altijd een pak minder jobkansen. Komaan, bedrijven, doe er iets aan. Al is het maar uit zelfbehoud.

'Voor één keer', postte Nike op zijn Instagram-account, 'Don't do it'. Na de dood van George Floyd riep de schoenenfabrikant in een opmerkelijke video op om voor één keer zijn slogan niet te volgen, om racisme níét de rug toe te keren. IBM kondigde aan te stoppen met de ontwikkeling van gezichtsherkenning om niet 'misbruikt' te worden bij etnische profilering. Andere Amerikaanse bedrijven volgden in hun steun aan de Black Lives Matter-beweging. 

Ook in ons land laait antidiscriminatieprotest op. Bij onze bedrijven blijft het tot nog toe opvallend stil. Nochtans is er vooral op de werkvloer een hardnekkig probleem. Van de werkzoekenden in Vlaanderen is een op de drie (!) van allochtone origine. Ze hebben een pak minder kansen op de jobmarkt. Die etnische kloof is bij ons veel dieper dan in andere Europese landen. Zelfs toen voor de coronacrisis de werkloosheid een historisch dieptepunt benaderde, bleef de werkloosheid bij mensen met een migratieachtergrond nagenoeg op datzelfde hoge niveau. Al jaren worden dikke rapporten geschreven, geloofsbelijdenissen geuit. Lippendienst zoveel u maar wil. Maar wat verandert er echt?

Wie als bedrijf de helft van zijn samenleving misloopt, misloopt de helft van potentieel talent om het verschil te maken. En ook de helft van potentiële consumenten. Bedrijven die dat niet onder ogen zien, ondermijnen zichzelf.

Overheid, (allochtone) kandidaat-werknemers en werkgevers moeten vooral stoppen met voortdurend naar elkaar te kijken en niets te doen. De overheid wijst werknemers en werkgevers met de vinger en kijkt toe alsof ze het probleem alleen maar kan ondergaan. Ze verschuilt zich achter een centrum voor gelijkheid van kansen dat meer geblaat dan wol oplevert.

Ondermijnend

Sommige allochtone jongeren verschuilen zich ook te snel achter (vermeend) racisme en doen te weinig moeite om kansen te grijpen. Met dramatische drop-outcijfers tot gevolg.

Maar ook bedrijven leggen de schuld voor dit samenlevingsprobleem veel te makkelijk bij anderen. Racisme bestaat op de werkvloer, en is soms flagrant. Veel vaker spelen discriminerende vooroordelen echter impliciet en subtiel een rol. Bedrijven kunnen een statement maken door zich in het elfendertigste discriminatiedebat te mengen. Maar veel meer nog door iets te doen. Zelf veel actiever op zoek gaan naar diversere werknemers, vooroordelen bij aanwerving actiever bestrijden, misschien voor zichzelf tijdelijke quota invoeren. Probeer harder als er voor een job alleen maar mannelijke witte kandidaten zijn. Beloftevolle, zelfbewuste jongerenorganisaties zoals A Seat At The Table of buurtinitiatieven kunnen een verbindende rol spelen.

Niet alleen vanuit een ethische doelstelling is diversiteit een streven. Ook uit welbegrepen eigenbelang. Een stad als Antwerpen telt meer inwoners met een migratieachtergrond dan zonder. Wie als bedrijf de helft van zijn samenleving misloopt, misloopt de helft van potentieel talent om het verschil te maken. En ook de helft van potentiële consumenten. Bedrijven die dat niet onder ogen zien, ondermijnen zichzelf. Do it.    

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud