algemeen hoofdredacteur

Politiek gepoker primeert nog altijd op de sense of urgency. Dat is de schrijnende vaststelling nu ook de formatiepoging van de PS en de N-VA is mislukt.

Terwijl de coronacrisis ons economisch ruim een decennium terug in de tijd katapulteert, de werkloosheidscijfers pieken en de faillissementengolf nog maar begint, staat de vorming van een nieuwe regering weer verder af dan ooit. Paul Magnette en Bart De Wever gooien de handdoek.

Nochtans waren de PS en de N-VA een eind op weg in wat een jaar lang onmogelijk was en waar nagenoeg alle andere partijen om gevraagd hadden: doe het nu maar, neem samen een initiatief.

Even was er de voorbije weken reden tot wat optimisme. Na een jaar van veto's, een opspelende achterban en eindeloos schaduwboksen had niemand het nog voor mogelijk gehouden dat de twee partijen elkaar toch nog zouden vinden. En toch voltrok zich tussen PS-voorzitter Paul Magnette en zijn N-VA-tegenhanger Bart De Wever een klein mirakel, gedwongen door de coronacrisis en door TINA, There is No Alternative.

De PS en de N-VA hadden de contouren klaar van een bredere vermogenswinstbelasting met daar tegenover een fors lager tarief voor de roerende voorheffing.

Een PS-N-VA-as ontstond over een in de tijd beperkte regering met een links georiënteerd sociaal-economisch programma, die extra zou investeren in de zorg en communautaire hervormingen zou voorbereiden en een deel daarvan al doorvoeren. Want, zo was de vaststelling, de coronacrisis heeft nog meer blootgelegd dat de onduidelijke bevoegdheidsverdelingen ons land verlammen.

De Wever en Magnette hadden elkaar in het sociaal-economisch luik verregaand gevonden voor een vrij omvangrijke deal. Daarbij zou er een vrij brede vermogenswinstbelasting komen in ruil voor een forse verlaging van het tarief van de roerende voorheffing. Door de vermogenswinsten breder maar met lagere tarieven te belasten zou er de facto een lastenverlaging komen.

Het budget van de gezondheidszorg zou een pak sneller stijgen en een minimumpensioen van 1.500 euro zou eraan komen.

Op communautair vlak zouden een aantal omvangrijke hervormingen worden voorbereid, zoals de splitsing van de gezondheidszorg.

Het zou een onuitgegeven combinatie worden van water en vuur, en veel zou nog moeten worden dooronderhandeld. Maar nadat alle eerdere formatiepogingen op niets uitgedraaid waren, was deze poging met de twee grootste partijen wellicht nog de enige realistische optie om te landen en eindelijk weer een bestuurlijke cockpit met een draagvlak te hebben in deze crisis.

Maar nog voor met de andere partijen echt inhoudelijk onderhandeld kon worden, zagen we de voorbije dagen dat het politieke gepoker de bovenhand haalde op de sense of urgency. Onder impuls van de onvoorspelbare MR-voorzitter Georges-Louis Bouchez klonken de liberalen zich aan elkaar vast en vervolgens deden ook de liberale en groene families dat.

Een van de moeilijkste begrotingen ooit moet worden opgemaakt in september, de zwaarste economische crisis van deze generatie moet worden bestreden. Maar liever laat de Wetstraat het ontsporen en rijdt ze zich vast in dodelijk gepoker.

Wat de facto de poging om de 'bubbel' van vijf partijen rond de PS en de N-VA uit te breiden tot een meerderheid helemaal dwarsboomt. Bouchez 'slaagde erin' om Egbert Lachaert van PS en N-VA los te weken en ook de groenen mee te krijgen in zijn verhaal. Alleen heeft die blauwgroene as nog minder zetels dan de coalitie die zich rond PS en N-VA aan het vormen was.

Sommigen dromen van een wederopstanding van de paarsgroenoranje piste (Vivaldi), maar ondertussen zijn we weer helemaal bij af.

Er rest de schrijnende vaststelling dat de partijen helemaal versmacht zijn in hun eigen stratego. Een van de moeilijkste begrotingen ooit moet worden opgemaakt in september, de zwaarste economische crisis van deze generatie moet worden bestreden, de tweede, derde, vierde coronagolf moet coherenter worden aangepakt. Maar liever laat de Wetstraat het ontsporen en rijdt ze zich vast in dodelijk gepoker.

Lees verder

Gesponsorde inhoud