Dominique Leroy-effect

Dat de gesloten mannelijke bestuurscultuur opengebroken is, is goed voor die bedrijven én voor de samenleving. De houding tegenover vrouwen aan de bedrijfstop lijkt omgeslagen.

In een enquête van De Tijd en Deminor bij beleggers geeft een (lichte) meerderheid aan dat de vervrouwelijking van het management bijdraagt tot de resultaten van een bedrijf. Een pak meer dan het jaar voordien. Ook de tegenstand tegen quota voor m/v’s in de raden van bestuur krimpt.

Dat resultaat komt er niet toevallig. Aan de ene kant zien aandeelhouders dat vrouwen in de raad van bestuur niet slechter presteren dan hun mannelijke collega’s. De vrees voor de te beperkte schare ‘gouden rokjes’ die overal als excuustruzen zouden moeten zitten blinken door de verplichte quota lijkt ongegrond.

Veel meer dan aan die quota hebben we die fors positievere houding tegenover vrouwen in de bedrijfstop te danken aan enkele lichtende voorbeelden. Wellicht zelfs aan één voorbeeld, want zo gaat dat met perceptie.

Dominique Leroy snoert bij Proximus critici de mond met een doordacht beleid, moedige beslissingen (het dividendbeleid tegenover de staat) én met een frisse wind die het bedrijf ook commercieel sterk kan uitspelen. Leroy kiest er bovendien voor om voluit een rolmodel te zijn en laat ook een maatschappelijke stem horen. Onlangs nog met haar opmerkelijke oproep aan alle grote bedrijven in Brussel om werkloze jongeren aan een eerste werkervaring te helpen. Niet door grote speeches maar door wat ze doet, is ze een rolmodel voor de vele Dominique Leroys die in veel bedrijven schuilen in de subtop, maar vaak nog niet (kunnen) doorstoten naar de absolute top.

Plots krijgen door dat Leroy-effect succesvolle vrouwen als Françoise Chombar (Melexis), die al jaren een schitterend parcours aan het rijden is, positieve aandacht. Of wordt opgemerkt dat Michèle Sioen, die in het eigen bedrijf een sterk palmares heeft opgebouwd, positief verrast in haar moeilijke rol als voorzitter van de Groep van Tien. Intussen telt beursgenoteerd Brussel zes vrouwelijke CEO’s. Nog altijd amper

5 procent van het totaal. Er blijft een hele weg te gaan. Maar er is vooruitgang.

Meer dan de cijfers telt de houding die omgeslagen lijkt te zijn. En dat is belangrijk. Voor een samenleving is het een goede zaak als mannen én vrouwen gelijker vertegenwoordigd zijn aan de top van bedrijven. Voor die bedrijven zelf ook: ze presteren gemiddeld financieel beter. Het is een goede zaak dat als vrouwen op de werkvloer de leiding nemen over duizenden mensen dat als doodnormaal beschouwd wordt. En dat die vrouwen ook doodnormaal op het einde van de rit worden afgerekend op harde resultaten. Net als Dominique Leroy zelf.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud