Dubbelzinnige superwinsten

De vier grote Belgische banken - Dexia, Fortis, ING België en KBC - halen samen een nettowinst van 11,5 miljard euro. In 2002 was dat 'maar' 3,1 miljard euro. Volgens onze berekeningen is elke werknemer op de bank goed voor een winst van 76.000 euro. De jongste zes jaar groeide dat bedrag gemiddeld 7,4 procent.

De cijfers gaan ongetwijfeld een belangrijke rol spelen in het sociaal overleg. Gezien de winstdynamiek zullen de werknemers hun deel van de koek wel opeisen. Dergelijke superwinsten leiden al snel tot populistische commentaren. De banksector is nu eenmaal een sector die in de schijnwerpers staat, al is het maar omdat iedereen klant is

De klanten van de bank merken op een andere manier dat de banken superwinsten draaien. Het bankieren wordt almaar duurder, ondanks het feit dat de klant zelf veel van de banale banktaken heeft overgenomen, via de bankautomaat of de computer. Toch kosten de bankdiensten elk jaar wat meer.

Naast de oplopende kosten zijn de grootbankiers ook karig met de vergoeding van klassieke producten, waar de Belg nu eenmaal tuk op is. De vergoeding op het klassieke spaarboekje is in vergelijking met de buurlanden laag. Ondanks de prijsbrekers op de Belgische markt beheren de vier banken samen nog steeds ruim 80 procent van de markt. Kortom, echt rijk wordt een spaarder niet van de superwinsten van de banken.

Heeft de bankklant reden tot klagen, dan zijn er uiteraard ook partijen die dit soort cijfers graag horen. Laten we de fiscus niet vergeten, die van de vier banken mag rekenen op een kokette som van 5,6 miljard euro. En hoe hoger de winst, hoe meer de fiscus krijgt. Veel van de retoriek uit de politieke wereld tegen de banken heeft daarom een dubbelzinnige bijklank.

Zeker de aandeelhouders van de banken hebben geen reden tot klagen. KBC, Dexia en Fortis keren samen een dividend van ruim 3,9 miljard euro uit. En die aandeelhouders kunnen de bankiers maar beter te vriend houden.

Er is in de financiële wereld de nodige onrust ontstaan sinds de Nederlandse bank ABN AMRO af te rekenen kreeg met ontevreden aandeelhouders. De aandeelhouders zijn niet langer tevreden met een gestaag groeiende dividendenstroom. Ze willen dat meer aandeelhouderswaarde wordt gecreëerd, lees oplopende beurskoersen. Tot voor kort kregen alleen industriële bedrijven af te rekenen met dat soort activisme, maar de bankiers vrezen dat als de hefboomfondsen hun slag thuishalen bij ABN AMRO meer financiële instellingen in het vizier komen.

Dat noopt de banken tot het neerzetten van sterke prestaties en het behalen van hoge winsten om de onrust bij de aandeelhouders weg te nemen. Superwinsten in ruil voor aandeelhoudersvrede. Dat is een simpele beurswet die geldt voor alle beursgenoteerde bedrijven. De banken dreigen ook hier hun speciaal statuut te verliezen. De moraal van het verhaal is evenwel duidelijk. Je kan veel beter aandeelhouder van een bank zijn, dan een klant.

Jean Vanempten

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud