Een belangrijke stap, maar de weg is nog lang

©mfn online editor import

Doordat Angela Merkel gisteren overstag is gegaan, kan Europa doeltreffender instrumenten inzetten om de eurocrisis te bestrijden. Maar een gewonnen zaak is het zeker nog niet.

De grote doorbraak bestaat erin dat het Europees reddingsfonds rechtstreeks geld kan pompen in probleembanken, zodat het overeind houden van de banken niet langer weegt op de staatsfinanciën van de individuele eurolanden. De schulden worden zo naar een Europees niveau getild en over meer schouders gespreid. Nieuw is dat landen die op die manier hulp krijgen, geen extra (besparings-)voorwaarden krijgen opgelegd. Het principe van ‘voor wat, hoort wat’ is opgegeven. Dat is een belangrijke toe­geving van Duitse zijde. Bondskanselier Angela Merkel heeft vrede genomen met de belofte dat het toezicht op de banken niet meer aan de nationale overheden wordt overgelaten, maar aan de Europese Centrale Bank (ECB) wordt toevertrouwd. Dat moet beletten dat eurolanden via een ommetje langs hun banken zonder meer een blanco cheque op het Europese reddingsfonds proberen te innen. Spijkerharde garanties heeft Duitsland niet. Het moet erop vertrouwen dat andere eurolanden geen misbruik maken van de constructie die wordt opgezet. De middelen van het fonds zijn overigens niet onuitputtelijk.

De financiële markten reageerden enthousiast op het Europese akkoord. De leiders van de eurozone hebben immers voor het eerst sinds het begin van de eurocrisis getoond dat ze bereid zijn hun enge nationale belangen opzij te schuiven om de Europese eenheidsmunt te redden. In beperkte mate voorlopig. Maar het is een begin.

Het broze akkoord moet nog uitharden. Of het volstaat om de financiële markten te overtuigen en te stabiliseren zal de komende dagen en weken moeten blijken. Daarom is het belangrijk dat de Europese leiders niet opnieuw beginnen te kibbelen over de vele losse eindjes die er nog aanhangen. Want dat zou de financiële markten weer aan het twijfelen kunnen brengen en de rentes die landen als Spanje en Italië moeten betalen weer omhoog kunnen jagen.

Bovendien is dit akkoord maar een eerste stap in een lang proces dat erop gericht moet zijn het vertrouwen van de markten in de euro en in de eurolanden op een blijvende manier te herstellen. Als het een beetje meezit, is nu kostbare tijd gekocht. Die moet worden gebruikt om aantoonbare vorderingen te maken met andere werven die zijn opgestart of opgestart moeten worden: die van de Europese bankenunie, de begrotingsunie en een grotere politieke unie. Er zullen nóg moeilijke toegevingen moeten gebeuren, ook door andere landen als Duitsland. Elk euroland zal een groot stuk van zijn economische soevereiniteit moeten afstaan. Willen we de euro behouden, dan moet iedereen offers brengen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud