Lokale politiek is niet op elke vraag het antwoord. Daarom houdt het steek enkele materniteiten te sluiten, hoe gevoelig dat ook ligt.

De partij van het leven en van de nabijheid. Dat is het beeld dat Joachim Coens in zijn eerste maanden als voorzitter van CD&V tekent. De enige keren dat hij namens zijn partij een lijn in het zand trok, gingen tot nog toe over euthanasie en abortus. Donderdag noemde hij het ook onaanvaardbaar dat experts van het Kenniscentrum Gezondheidszorg aanraden 16 materniteiten te sluiten, waarvan vijf in zijn thuisprovincie West-Vlaanderen.

‘Partij van de nabijheid’ - Coens schreef de woorden zelf in zijn tweet - is niet onlogisch voor de christendemocraten, die hun grootste politieke sterkte terugvinden in de lokale besturen. Bijna een op de drie Vlaamse gemeenten wordt bestuurd door een CD&V-burgemeester. In zes op de tien zit een christendemocraat in het college van burgemeester en schepenen.

Lokale politiek

Lokale politiek is belangrijk. Het is de plek waarin Vlamingen nog het meest vertrouwen hebben in de politiek, leren de jaarlijkse enquêtes van de Vlaamse overheid. Het is daarmee de plek van waaruit de politiek de schade van de federale impasse kan beginnen te herstellen, als het puin eenmaal geruimd is.

De Vlaamse ziekenhuizen staan voor grotere uitdagingen dan dat aanstaande ouders een halfuur moeten rijden naar een kraamkliniek.

Toch is meer lokaal beleid en meer lokale service niet het antwoord op elke vraag in de Wetstraat. Soms moeten problemen op een grotere schaal worden aangepakt. De organisatie van ziekenhuizen valt in die categorie.

De eerste reden daarvoor heeft te maken met de koele cijfers, die nodig zijn om medische solidariteit betaalbaar, haalbaar en voelbaar te maken. Al jaren houden de meeste Vlaamse ziekenhuizen met moeite het hoofd boven water en sommige zelfs dat niet. Om dat aan te pakken moeten enkele taboes sneuvelen. Een ervan is de scheeftrekking tussen de vergoeding van artsen. Een ander is de versplintering van het ziekenhuislandschap. Nog een ander is de grote - en voor de meeste patiënten onbekende - factuur die met het comfort van de Vlaamse geneeskunde gepaard gaat.

Expertise

Er is een tweede reden die de cijferkunde overstijgt. Als een ziekenhuis weinig activiteit heeft, dalen niet alleen de inkomsten maar zien de artsen weinig patiënten. Daardoor missen ze op den duur ervaring die belangrijk is om de medische expertise hoog te houden.

Dit is een miniatuurtje van een veel bredere discussie over hoe we de ziekteverzekering overeind houden.

De Vlaamse ziekenhuizen staan met andere woorden voor grotere uitdagingen dan dat aanstaande ouders een halfuur moeten rijden naar een kraamkliniek. Er is een evolutie nodig naar een systeem met nabije klinieken voor basiszorg, waar zwangere vrouwen nog altijd bij hun gynaecoloog op consultatie kunnen, en dan iets centraler gelegen ziekenhuizen met uitgebouwde dienstverlening, zoals voor de bevalling.

Dit is met andere woorden geen discussie over kinderen krijgen. Dit is een miniatuurtje van een veel bredere discussie over hoe we de ziekteverzekering overeind houden. Dat is haalbaar en doenbaar, maar het vraagt opofferingen van artsen, lokale ziekenhuisdirecties én van patiënten, die een minimum aan comfort moeten afgeven. Zoals voortaan maximaal een halfuur rijden om omringd door bekwame artsen en verpleegkundigen een kind op de wereld te zetten.

Lees verder

Gesponsorde inhoud