column

Eén jaar na 25 mei: mag het ietsje meer zijn?

Eén jaar na 25/5 kan niemand eromheen dat dit kabinet zijn draai nog altijd niet gevonden heeft. De beleidsvoornemens zijn meestal de juiste, de uitvoering stelt tot nog toe teleur.

Wie voor 25 mei 2014 had gezegd dat we een Belgische regering zouden hebben zonder de PS, met aan één kant van de taalgrens slechts een kwart van de stemmen vertegenwoordigd en met de grootste Vlaamsnationalistische partij die al haar communautaire eisen liet varen, zou ongelovig zijn aangekeken. Wie daarbij nog had gezegd dat dé overheersende politieke discussie over een taxshift met een vermogenswinstbelasting zou gaan, was op hoongelach onthaald.

En toch zijn we het intussen gewoon. Ondanks een heel verschillende verkiezingsuitslag aan beide kanten van de taalgrens werd een politieke crisis vermeden en werden de regeringen, gepusht vanuit de regio’s, alles bij elkaar genomen vrij snel gevormd. N-VA-excellenties besturen nu mee het land, onder Belgische vlag. De socialisten zoeken vrij radeloos naar zichzelf nu ze uit de machtscenakels getild zijn.

Waar heeft het ons dusver gebracht? De beleidsvoornemens van de regering-Michel waren en zijn meestal de juiste. Een jaar geleden schoof De Tijd tien concrete punten naar voren waar het na de verkiezingen echt om moest gaan, zowel op federaal als op regionaal niveau. Géén communautaire hervormingen om de hervorming, maar een programma dat onze welvaart moest redden. Zet elke Belg acht jaar langer aan het werk, vereenvoudig de belastingen en verschuif ze, verhoog de kwaliteit van het onderwijs, saneer de begroting en bespaar 1.500 euro per Belg, trek 140.000 kinderen uit de armoede, investeer in wegen en openbaar vervoer, schep een véél ondernemingsvriendelijker klimaat, maak de gezondheidszorg efficiënter, stop de straffeloosheid in justitie en haal allochtonen uit de werkloosheid.

Het regeerprogramma gaat voor een flink deel in die richting. Maar de uitvoering ervan en de ambitie om die punten snel genoeg aan te pakken volstaan tot nog toe simpelweg niet. Een tanker keer je niet in één jaar en de afrekening komt in 2019, akkoord. Maar niemand wint iets met rondjes schaduwboksen over een taxshift en ondertussen te weinig andere realisaties.

Het doel van die taxshift was oorspronkelijk meer concurrentiekracht voor onze arbeid. Binnen de kortste keren werd het echter een ideologische discussie over fairness. Waardoor we nu al maanden ter plaatse trappelen in de paradoxale situatie dat een centrumrechts kabinet jongleert met recepten als speculatietaksen of een vermogenswinstbelasting, die zelfs onder een kwarteeuw bewind met de PS in de regering nooit doorgevoerd werden. Mag het ‘ietsje meer’ zijn? De leertijd en de profileringsdrang mogen nu wel stoppen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud