Een niet te blussen boosheid

algemeen hoofdredacteur

Voor de derde keer in drie weken tijd verandert het Overlegcomité de coronaregels. Met voor én na het comité een ruis van onenigheid. De boosheid bij de bevolking wordt er alleen maar groter door.

De kerstvakantie voor de schoolgaande kinderen begint een week vroeger, grote evenementen worden nog meer aan banden gelegd en mondmaskerplicht vanaf 6 jaar. En nog een stuk of wat coronaregels werden vrijdag alweer aangepast.

De toestand was zo ernstig dat, en daar heeft premier Alexander De Croo (Open VLD) gelijk in, de regeringen niet anders meer konden dan opnieuw bij te sturen. De zorgsector kraakt in al zijn voegen en de vreselijke triage is een feit.

Zover had het nooit mogen komen. Men had na de eerste, tweede en derde golf tijd en inzichten om een duurzaam kader met maatregelen uit te werken. Dat moet ervan uitgaan dat we nog lange tijd moeten leven met covid als een endemische ziekte. Zonder dat vreselijke ad-hocgebricoleer, met elke week iets anders.

Veel waaroms

Waarom heeft Vlaams minister van Onderwijs Ben Weyts (N-VA) al niet maanden geleden die verplichte CO2-meter in elke klas beslist? Waarom is er voor verplichte ventilatie nog altijd te weinig aandacht? En als de werkelijke agenda van de CST-pas het opdrijven van de vaccinatiegraad was in plaats van het garanderen van veiligheid, had men dan niet beter de vaccinatie verplicht? Waarom is er nog altijd geen coronabarometer, zoals in Frankrijk? Die maakt de beperkingen niet prettig, maar dan weet iedereen tenminste veel beter waar hij aan toe is.

Met het overleg- en ruzietheater van de jongste weken maken onze politici het zich bijzonder moeilijk om nog respect af te dwingen.

Waarom moest het Overlegcomité in drie weken tijd drie keer bijeenkomen, telkens met lekken voordien, veel politiek gekibbel en een pijnlijke kakofonie achteraf?

Beleidsmakers die deze pandemie, vol met onzekerheden, moeten bestieren, hebben een bijzonder moeilijke klus. Daarvoor verdienen ze nog altijd ons respect. Aan de zijlijn is het altijd makkelijk. Ook voor de pers. Maar toch bewijzen andere landen dat het veel consistenter kan. Met het overleg- en ruzietheater van de jongste weken maken onze politici het zich bijzonder moeilijk om dat respect nog af te dwingen.

Teleurstellend

Vrijdag zei minister van Volksgezondheid Frank Vandenbroucke (Vooruit) tijdens de persconferentie dat hij het een teleurstellend compromis vond. Hoe wil je dan dat er een draagvlak is bij de bevolking en dat die eendrachtig de maatregelen naleeft? En Vlaams minister-president Jan Jambon (N-VA) maakte in enkele dagen ook meerdere pirouettes.

Ondertussen valt de boosheid bij de bevolking niet meer te blussen. Antivaxers, sociaal misnoegden die lijden onder corona, maar ook hun energiefactuur zien stijgen, de 'onfatsoenlijken' die Jan Antonissen in zijn gelijknamige docureeks zo treffend capteerde, boze ondernemers en zelfstandigen die de zoveelste wijziging van de spelregels moeten opvangen, uitgeput zorgpersoneel. En dat op het moment dat populistische figuren als de Franse presidentskandidaat Eric Zemmour oprukken.

Het Overlegcomité kon geen week vooruit kijken en werd een theater van ruziënde politici. Daarmee zetten ze niet alleen de volksgezondheid op het spel. Ze riskeren ook de motor te zijn van een populisme-epidemie.

In eigen land neemt die cocktail van populisme en boosheid, die niet meer te blussen valt, gevaarlijke proporties aan. Vlaams Belang infiltreert in en surft op een betoging tegen het coronabeleid die uit het niets 35.000 mensen op de been bracht. Zondag, wanneer Zemmour in Frankrijk zijn eerste verkiezingsmeeting houdt, wordt Raoul Hedebouw op het schild gehesen bij de PVDA-PTB. Met een programma dat er niet op gericht is beleidsverantwoordelijkheid te nemen, maar wel met een discours dat goed die boze burger capteert. Daarmee is hij een gesel voor de coalitie. Zowel Vlaams Belang als PVDA combineert dat met sinterklaasachtige sociaal-economische programma's, die lekker klinken bij het publiek. Les extrêmes se touchent.

Alleen een volgehouden en krachtdadig goed bestuur kan een tegengif zijn. Met politici die niet wachten op een draagvlak, maar er zelf een creëren. In de plaats daarvan krijgen we beleidsmakers die geen week vooruit kunnen kijken en over elkaar struikelen. Daarmee zetten ze niet alleen de volksgezondheid op het spel. Ze riskeren ook de motor van een populisme-epidemie te zijn.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud