Een oproep

©Sofie Van Hoof

Het moet gedaan zijn met de politieke besluiteloosheid in dit land. Die oproep - of is het een wanhoopskreet - van de sociale partners naar aanleiding van het BHV-overleg, is de vertaling van een gevoel dat bijzonder sterk leeft in de bedrijfswereld. Hoe de politiek in dit land bezig is - of juist niet bezig is - is een schande, want onze welvaart gaat eraan kapot.

(tijd) - Vandaar dat BHV nu maar eindelijk eens moet worden opgelost, zodat het communautaire symbooldossier het regeringswerk niet langer zou verlammen. Elk compromis is goed, zolang het maar niet tot nog grotere problemen zal leiden. Want dat is vaak het gevolg van het politiek gebricoleer.

Toch moeten we ons ook geen illusies maken. De essentie van het politiek immobilisme in dit land is niet dat er communautaire problemen zijn. Die maken het misschien wel extra moeilijk om tot beslissingen te komen. Maar de eigenlijke reden waarom het zo moeilijk besturen is in dit land, is de toenemende versnippering van het politieke landschap. Om een regering op de been te brengen, heb je in België inmiddels al gauw zes partijen nodig. Een beleid uitstippelen, zeker als er keuzes moeten worden gemaakt, wordt zo wel heel moeilijk.

De conclusie ligt dan ook voor de hand: er moet een einde worden gesteld aan de politieke versnippering. En dat zal niet gaan door wat te rommelen met kiesdrempels. Alleen een radicale ommezwaai van ons kiesstelsel zou uitkomst kunnen bieden. In concreto zou er in ons land dan werk moeten worden gemaakt van het Angelsaksische meerderheidsmodel: the winner takes it all.

Daar valt veel voor te zeggen.?Alleen dreigt het pleidooi voor een Angelsaksisch kiesmodel vooral academisch te blijven. Professoren zullen er een hele kluif aan hebben, maar de kans dat het ooit realiteit wordt, lijkt nihil.?Het staat zo ver van onze politieke cultuur, dat de invoering van een meerderheidsmodel eigenlijk geen realistisch denkspoor is. En dat geldt eigenlijk ook voor de invoering van een federale kieskring - kandidaten kunnen overal in België opkomen, een idee waar in de Wetstraat ook geregeld mee wordt geflirt.

Wat misschien wel een uitweg voor het politiek immobilisme biedt, is dat er verder wordt gewerkt aan een hervorming van de Belgische staat, zodat de deelstaten meer gewicht krijgen. Zelfs al ontsnapt ook Vlaanderen niet aan de politieke versnippering, en zijn er inmiddels drie partijen nodig om een regering te vormen, toch is het in Vlaanderen makkelijker om de neuzen in één richting te krijgen dan in België.

Misschien is het opschuiven naar een confederalisme in België, waarbij dit land wordt bestuurd vanuit de regio’s, wel de beste en meest haalbare manier om dit land weer bestuurbaar te maken, en dus ook onze welvaart te verzekeren.

Wim Van de Velden
Redacteur Politiek & Economie

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud