Eindeloos infuus

©Sofie Van Hoof

‘Noodmaatregelen en sterke geneesmiddelen zijn soms nodig. Maar als ze te lang genomen worden, kan de patiënt er afhankelijk van worden of zelfs verslaafd. Het toedienen van pijnstillers moet gestopt worden als de patiënt ooit weer op eigen benen wil staan’, donderde Jean-Claude Trichet in november 2009.

De voorzitter van de Europese Centrale Bank (ECB) - die de voorbije maanden niet uitblonk in heldere communicatie in andere dossiers - sprak voor zijn doen ongewoon heldere taal. Bijgevolg kun je niet zeggen dat de geleidelijke terugtrekking van de uitzonderlijke liquiditeitsverstrekking een verrassing is.

En verbaast de overspannen reactie van vooral Spaanse bankiers en politici op het lang aangekondigde einde van de kredietverlening op twaalf maanden tegen bodemtarieven. ‘De ECB houdt er niet van dat overheden haar zeggen wat ze moet doen’, opperde de Spaanse minister van Financiën, Elena Salgado. En ze voegde er in één adem en schijnbaar zonder ironie aan toe wat Frankfurt volgens haar moet doen: ‘Ik wil gewoon zeggen dat ik hoop dat de ECB zich bij deze gelegenheid bewust is van de noden van ons financieel systeem.’

De toestand van de Europese banken was begin 2009 kritiek, waardoor paardenmiddelen nodig waren. Een van die middelen was de beslissing in juni 2009 de banken onbeperkt tegen 1 procent kredieten op twaalf maanden te laten opnemen. Ze liepen storm naar de Frankfurtse tapkraan: op 24 juni namen 1.121 banken 442 miljard euro op, een record.

Niet dat ze van vandaag op morgen de ECB per saldo 442 miljard moeten teruggeven. Ze kunnen een belangrijk deel weer bijtanken bij de ECB, die nog altijd gul kredieten op drie maanden verstrekt. En bovendien klutst er nog dik 300 miljard ‘overtollige cash’ in het banksysteem rond. Die 300 miljard parkeren de banken elke avond liever tegen de strafrente van 0,25 procent in Frankfurt, dan ze tegen het drievoudige uit te lenen aan collega-bankiers.

Die laatste vaststelling is triest. Bankiers weten dat in hun midden nog steeds zombiebanken rondwaren, die alleen overleven met het infuus van de ECB. Drie jaar na het begin van de kredietcrisis is dat hallucinant. En het verklaart waarom de markten zo hard onderuit gingen: beleggers beseffen weer dat het voor banken nog lang niet ‘business as usual’ is.

Toch heeft de ECB overschot van gelijk dat ze de liquiditeitskraan mondjesmaat dichtdraait. De ECB is er niet om in de banksector een ‘Return of the Living Dead’ te regisseren. Zombiebanken die zonder eeuwigdurend ECB-infuus niet op eigen benen kunnen staan, hebben geen plaats in het financieel systeem en zijn rijp voor stervensbegeleiding.

De Duitse minister van Financiën, Wolfgang Schäuble, bestempelde vorige week de schuldfinanciering van de overheden als een drugsverslaving. Ook de bankiers raken moeilijk van de drugs af. Nu de eerste ontwenningsverschijnselen stilaan zichtbaar worden, zetten beleggers zich beter schrap voor een tweede halfjaar dat minstens even woelig wordt als het eerste.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud