Ersatz

Stefaan Michielsen, senior writer De Tijd ©mfn online editor import

Een aanpassing van de wet op de vrijwaring van het concurrentievermogen biedt geen structurele oplossing voor de loonkostenhandicap waarmee de Belgische bedrijven kampen.

Wat kan de federale regering doen om het concurrentievermogen van de Belgische bedrijven substantieel op te krikken, zonder te raken aan de index? Dat is een vraag waar de regeringspartijen zich al dagen het hoofd over breken en die een akkoord over de begroting voor 2013 blokkeert.

Het denkspoor dat de Vlaamse socialisten nu op tafel hebben gelegd, kan misschien een einde maken aan de impasse: een aanpassing - versta verstrenging - van de wet van 1996 ter vrijwaring van het concurrentievermogen. Een wet die er niet in geslaagd is de titel die ze draagt waar te maken. De sp.a-onderhandelaars stellen voor de loonontwikkeling in ons land niet langer te koppelen aan de verwachte loonevolutie in onze buurlanden - die steevast overschat werd - maar aan de werkelijke loonevolutie in de voorbije twee jaar. Dat moet de lonen in ons land beter in de pas doen lopen met die in onze buurlanden.

Het zou een stap vooruit zijn. Maar is het genoeg? De huidige wet voorziet al in een correctiemechanisme achteraf, als blijkt dat de lonen in ons land sterker gestegen zijn in onze buurlanden. Maar de regering heeft die correctie nog nooit durven op te leggen. Zal ze dat in de toekomst wel durven en kúnnen doen? 

Bovendien zou de koppeling van de lonen aan de index in alle omstandigheden behouden blijven. Als de ­inflatie in ons land hoger ­is dan in onze buurlanden - wat de voorbije jaren regelmatig het geval was - zullen de loonkosten van de Belgische bedrijven dus toch sneller stijgen. Wet of geen wet. Hoe je het ook draait of keert, de automatische loonindexering is voor een belangrijk stuk verantwoordelijk voor de concurrentiehandicap van de Belgische bedrijven. Je kan dat ontkennen, maar daar botst het altijd op.

Bovendien biedt het sp.a-voorstel enkel een gedeeltelijke oplossing op de langere termijn. In het beste geval leidt hetertoe dat de concurrentiepositie van de Belgische bedrijven niet verder verslechtert. Maar het werkt de aanzienlijke loonkostenhandicap niet weg die de voorbije jaren is opgebouwd en die verantwoordelijk is voor bedrijfssluitingen en de vernietiging van werkgelegenheid in ons land. De kloof met onze buurlanden wordt daarmee niet gedicht.

Het voorstel heeft de verdienste dat het de basis kan vormen voor een compromis en een einde kan maken aan de ­patstelling. De PS kan dan claimen dat de index buiten schot blijft, de Open VLD dat de regering iets doet voor het concurrentievermogen van de bedrijven. Het kan de weg vrijmaken voor een akkoord over de begroting 2013 en voor initiatieven om de economie te stimuleren.

In de huidige politieke context is dat misschien het best haalbare resultaat. Maar het is een mager beestje. Het is niet de structurele ingreep waarop de bedrijven zitten te wachten en die de Belgische economie hard nodig heeft. Het is een ersatz. Als de regering echt een relancebeleid wil voeren en de economische fundamenten van het land wil verstevigen, dan is er meer nodig.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud