Advertentie

Exportproduct

©mfn online editor import

Behalve bier, chocolade en diamanten heeft België nóg een product dat in het buitenland erg begeerd is: spaargeld. Het zou nochtans ook in eigen land nuttig ingezet kunnen worden.

De Nederlandse bank Van Lanschot zet een charmeoffensief in naar de Belgische spaarder met de lancering van twee hoogrentende spaarboekjes. Het is het vierde buitenlandse initiatief op de Belgische spaarmarkt in amper twee jaar tijd. Enkele maanden geleden landde hier zelfs een internetbank uit Malta. De rijkgevulde Belgische spaarpot trekt veel vliegen aan. Van de bijna 250 miljard euro spaargeld van de Belgische gezinnen staat bijna 10 procent op spaarrekeningen bij buitenlandse banken. Zo vloeit 25 miljard euro weg, geld dat ook nuttig gebruikt zou kunnen worden voor de ontwikkeling van de Belgische economie.

Belgen zijn naarstige spaarders, het grootste deel van wat ze opzijleggen komt op gewone spaarrekeningen terecht. Dat is een interessante bron van financiering voor de Belgische banken. Nederlanders sparen ook veel, maar steken verhoudingsgewijs meer geld in verzekeringsproducten. Nederlandse banken hebben het moeilijk in eigen land voldoende ­spaargeld in te zamelen en steken daarom de grens over. Dat verklaart de opvallende aanwezigheid van bijvoorbeeld Rabobank of ABN AMRO op de Belgische spaarmarkt.

Dat leidt tot de paradoxale situatie dat er een recordbedrag staat op de spaarboekjes in België, vanwaar een flink deel naar het buitenland wordt versluisd, terwijl er tegelijk geen geld gevonden wordt om langetermijnprojecten te financieren.

En dat heeft alles te maken met de fiscale vrijstelling van de renteopbrengsten uit het spaarboekje - tot 1.880 euro. Dat veroorzaakt een ferme scheeftrekking in het spaargedrag van de Belgen. De Nationale Bank heeft voorgesteld om het fiscaal statuut van het spaarboekje minder verstorend te maken. Het voorstel van minister van Financiën Koen Geens om de fiscale vrijstelling, binnen een korf van 1.880 euro per belastingplichtige, uit te breiden tot andere spaar- en beleggingsinkomsten borduurt daarop voort. Maar vreemd genoeg stuit dat op een njet van socialisten en liberalen. De socialisten willen niet dat ook dividenden van aandelen voor de vrijstelling in aanmerking komen, de ­liberalen verzetten zich tegen een wijziging van de spaarfiscaliteit tout court. Liever dan een voor de hand liggende oplossing kiezen ze voor een kunstgreep, zoals de volksleningen met een verlaagde roerende voorheffing, om toch een deel van het spaargeld op langere termijn te mobiliseren voor waardevolle projecten, zoals de bouw van ziekenhuizen.

Doordat een flink deel van het spaargeld van de Belgen in handen van buitenlandse banken zit, kan de regering nooit haar doelstelling hard maken om dat spaargeld voor 100 procent veilig te stellen door de banken in een nieuwe bankenwet allerlei strenge verplichtingen op te leggen. Want de buitenlandse banken ontsnappen daaraan, ook als ze ijverig in België spaargeld inzamelen. En als het met die buitenlandse banken misloopt, dreigt de regering de Belgische spaarders toch te moeten redden, zoals in 2008 bij het Kaupthing-debacle. België speelt graag cavalier seul. Maar efficiënt is die manier van handelen niet.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud