Senior writer

De Britse premier Theresa May boekte een binnenlands succesje, maar dat brengt een ordelijke brexit geen stap dichterbij.

Het Britse parlement stuurt May opnieuw naar Brussel. Een motie om de backstop, en daarmee het hele brexitakkoord, opnieuw te onderhandelen werd met een krappe meerderheid aangenomen. Na de historische vernedering van veertien dagen geleden, toen de deal met een overweldigende meerderheid werd weggestemd, is dit een onmiskenbaar succes voor May. Op een wankele basis heeft ze opnieuw haar partij achter zich verenigd, maar de kostprijs ligt erg hoog.

De backstop is een soort van verzekeringspolis om de grens tussen Ierland en Noord-Ierland, dat een deel is van het Verenigd Koninkrijk, onder alle omstandigheden open te houden. In eerste instantie blijft het Verenigd Koninkrijk daardoor in de Europese douane-unie en blijven de Europese regels grotendeels gelden in Noord-Ierland.

Twee maanden voor de brexit moet de Britse premier proberen om nog 'substantiële wijzigingen' aan het verdrag te onderhandelen met de Europese Unie. In Brussel werd al luid en duidelijk gezegd dat dit niet mogelijk is. Wellicht kunnen er nog 'verduidelijkingen' komen of meer uitleg, maar uiteindelijk is de afgesproken deal definitief voor de 27 lidstaten.

Dat maakt de onderhandelingsmarge van May flinterdun. Bovendien is ze niet zeker dat de harde brexiteers, die haar ditmaal gesteund hebben in het Lagerhuis, over twee weken wél de deal zullen goedkeuren. Wat May nu in handen heeft, is erg pover. Maar de Britse premier heeft zich wel nog maar eens een politieke overlever getoond.

Omdat het parlement niet koos voor de verlenging van de onderhandelingen en slechts een vage en totaal niet-bindende motie aannam om een harde brexit te voorkomen, staat May nergens.

Haar aanpak is achteraf bekeken volledig verkeerd geweest. Ze heeft op geen enkele manier parlementaire controle op de onderhandelingen geduld en dat wreekt zich nu. 

Het blijft nog steeds volstrekt onduidelijk waar de Britten naartoe willen.

Het blijft overigens nog steeds volstrekt onduidelijk waar de Britten naartoe willen. In het parlement zijn er alleen nog maar meerderheden geweest die lieten merken waar ze tegen zijn, niet wat er dan wel moet gebeuren. 

De optie van een harde brexit zonder akkoord blijft daardoor nog altijd mogelijk. Daar is eigenlijk niemand gelukkig mee. Het Britse parlement niet, en Europa niet.

De netelige Ierse kwestie - een zachte grens tussen de Ierse Republiek en Noord-Ierland - blijft grote problemen veroorzaken. Als de harde brexit er komt, is er sowieso een harde grens. Dat is niet alleen een groot economisch, maar ook een enorm politiek probleem.

De Goedevrijdagakkoorden die ertoe geleid hebben dat 20 jaar lang de rust op het Ierse eiland terugkeerde, staan door een harde brexit op de helling. Door de backstop af te schieten is het kelderen van die akkoorden meteen ook een stap dichterbij gekomen.

May koos voor de eenheid van haar partij, maar het is niet duidelijk of ze wel voor het algemeen belang koos. Zoals de kaarten nu liggen, lijkt dat alvast niet het geval. Het Britse feuilleton is ontaard in een slechte soap. Het drama is dat het niet om fictie, maar om de harde realiteit gaat. En dat 29 maart in een rotvaart dichterbij komt. 

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud