Foutje van 1 miljard

Te vroeg victorie gekraaid. Te vroeg begrotingen opgemaakt op basis van fraaie parameters. Het Belgische ‘lichtpunt’ in de eurozone is na een forse krimp in het tweede kwartaal uitgedoofd.

Heeft de Nationale Bank de plotse forse terugval van onze economie echt niet vroeger zien aankomen? Midden juni leek er geen vuiltje aan de lucht. Toen sprak de Nationale Bank nog de verwachting uit dat de economie dit jaar met 0,5 procent zou groeien.

Voor de regering-Di Rupo was dit een godsgeschenk. Net voor ze op zomerreces vertrok, kon ze uitpakken met een resem beslissingen die moesten tonen dat de motor eindelijk op toerental kwam. BHV was gesplitst, het heikele dossier van de sluiting van de kerncentrales werd zonder groot geruzie opgelost, zelfs over het migratie- en terugkeerbeleid waren de violen gelijk gestemd. En, als orgelpunt:,België zat weer bij de eurokernlanden en kon profiteren van een lage (zelfs negatieve) rente. De begrotingscontrole werd zo een fluitje van een cent. Er was zelfs ruimte voor enkele relancemaatregelen. De premier en zijn vicepremiers beroemden zich erop dat België, zo net voor onze nationale feestdag, van ‘zieke man’ getransformeerd was tot ‘gezonde vrouw van Europa’.

Nu blijkt dat alleszins over het groei- en begrotingsluik deze ploeg te vroeg victorie gekraaid heeft. De begroting 2012 moest niet worden bijgestuurd op basis van 0,5 procent groei, wel op basis van zo’n 0,3 procent krimp over heel het jaar. Uitgaande van dat voorlopige cijfer ontstaat een gat van zo’n miljard euro in de begroting.

Met een economische krimp van 0,3 procent mogen we ons dit najaar opmaken voor een nieuwe saneringsronde wil Di Rupo I het aan Europa beloofde begrotingstekort van ‘slechts’ 2,8 procent van het bruto binnenlands product (toch nog altijd 10,5 miljard euro) niet overschrijden.

De meevallers zijn bovendien op. De rente is al historisch laag. Op een forse economische krimp volgt, meestal met zes maanden vertraging, een flukse aangroei van het leger werklozen. En de pijngrens voor de belastingdruk is, met de hoogste tarieven ter wereld, allang overschreden.

Het moet gezegd dat we, mochten we nog altijd in het moeras van een regeringsloos land gezeten hebben, er een pak slechter aan toe zouden zijn. Dat de zes partijen vorig najaar onder druk van de financiële instellingen en de ratingverlagingen uiteindelijk toch een regering gevormd hebben, was een goede zaak. Maar dat is het dan ook. Dat we ondertussen ook de vruchten plukken van een fluks beleid, dat niet. Dat ‘goede nieuws’ bleek te voorbarig.

Het zou van moed getuigen mocht de regering meteen bij haar rentree het gat in de begroting dichtrijden en mocht ze ook meteen de begroting voor volgend jaar opstellen met het slechte nieuws erin verrekend. Zelfs al doorkruist ze met een nieuw saneringsplan de campagne van de gemeenteraadsverkiezingen. De kiezers zijn heus niet zo dom dat de politici kunnen volhouden dat alles uiteindelijk wel meevalt.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud