Gabriëls speelt thuismatch in Zuid-Afrika en Namibië

(tijd) - De Vlaamse minister van Buitenlands Beleid, Buitenlandse Handel en Economie, Jaak Gabriëls (VLD), speelde een thuismatch op zijn tiendaagse reis in Zuid-Afrika en Namibië. Niet alleen was het al de elfde keer dat de gewezen voorzitter van de Volksunie Zuid-Afrika bezocht, ook stond het Vlaamse en het Limburgse thuisfront voortdurend centraal onder de Afrikaanse zon. Toch liep het niet altijd zoals gepland.

'Of Jaak Gabriëls er nu bij was of niet, speelde geen enkele rol', zegt Harry Verbinnen, afgevaardigd bestuurder van het slachthuis Lintor uit Olen op het einde van de missie van Export Vlaanderen in Zuid-Afrika. Harry Verbinnen vindt de missie geslaagd ('wat voor ons afval is, kan hier worden verkocht'), maar dat is volgens de bedrijfsleider de verdienste van Export Vlaanderen. Deuren heeft de minister voor Harry Verbinnen niet geopend.

Jaak Gabriëls was dan ook met een binnenlandse agenda naar Zuid-Afrika en Namibië vertrokken. Niet alleen de sterke vertegenwoordiging van de Limburgse pers, met TV Limburg, Belang van Limburg en Radio 2-Limburg in het zog van de minister, was daarvoor een aanwijzing, ook het programma van Jaak Gabriëls sprak boekdelen. Overal was wel een Limburgse connectie te bespeuren, niet in het minst in Namibië.

Wie wil scoren in Zuid-Afrika moet hoe dan ook samen met Mandela op de foto geraken. Maar in tegenstelling tot Marleen Vanderpoorten (VLD) was dat niet weggelegd voor Jaak Gabriëls. Twee weken voordat Gabriëls naar Zuid-Afrika afreisde, was ook al Marleen Vanderpoorten geweest. En met een goed gevulde geldbeugel was de Vlaamse minister van Onderwijs erin geslaagd Nelson Mandela te ontmoeten. Het mediaeffect was evenwel ondermaats. Dag Allemaal en Klassen waren de enige uitverkorenen om de ontmoeting vast te leggen.

Ook de federale premier, Guy Verhofstadt (VLD), heeft via de connectie-Vanderpoorten nog geprobeerd Mandela te strikken voor een optreden op zijn antiglobalistenconferentie eind deze maand, maar de uitnodiging van de premier die Vanderpoorten rechtstreeks moest bezorgen aan Mandela, belandde eveneens in de prullenmand. Ondanks twee formele afwijzingen bleef Verhofstadt tot driemaal toe aandringen. Om niet op één paard te wedden, trok Verhofstadt tegelijk ook aan de mouw van Graça Mandela, de echtgenote van Mandela, maar ook dat hielp niet.

Jaak Gabriëls zijn binnenlandse agenda speelde hem in Zuid-Afrika meermaals parten. Zo wilde hij nog eens de aandacht vestigen op zijn opleidingscheques. In Zuid-Afrika luidde het dat hij deze cheques zou exporteren. Prompt voegde de minister eraan toe wat geld af te kunnen snoepen van het bedrag dat hij in de begroting had ingeschreven voor Nepad, het 'New Economic Partnership for Africa's Development'. Dat bleek een diplomatieke misser van formaat. Niet alleen was het Vlaamse geld, 400.000 euro, al formeel toegezegd, ook is Nepad nu net het programma waar Zuid-Afrika in heel de wereld steun voor zoekt. De Vlaamse regering zou vanuit Europa de spits afbijten, en als eerste hiervoor geld geven. Door hierop terug te komen, dreigde Gabriëls de relaties tussen Vlaanderen en Zuid-Afrika erg te schaden. Nog dezelfde avond maakte Gabriëls zijn 'bocht', maar allicht was het al te laat om de brokken nog te lijmen.

Dan maar de kaart trekken van de havens, dacht Jaak Gabriëls op weg naar Durban. Gabriëls zou er de oprichting van een Afrikaans Maritiem Instituut aankondigen, waarbij de Antwerpse haven in Durban opleidingen zou geven. Het moest de kroon op het werk worden van de jarenlange relatie die Antwerpen en Durban. Het draaide helemaal anders uit. Er ontstond heel wat diplomatieke controverse over de Zuid-Afrikaanse partner, Casmas, die vanuit Vlaanderen was gekozen voor de uitbouw van het opleidingsinstituut. Een van de topfiguren van Casmas was Siphol Nyawo, de eerste topman van de haven van Durban na de val van het Apartheidsregime. De man maakte zich echter schuldig aan corruptie, en is persona non grata in Pretoria. Het plan van het Afrikaans Maritiem Instituut werd in alle stilte afgeblazen. Gabriëls kon alleen nog maar een troostprijs uitdelen: 20 beurzen voor opleidingen van Zuid-Afrikanen aan het 'Antwerp Flanders Port Training Center' (APEC). Het is de bedoeling met deze opleidingen de vrees van de Zuid-Afrikaanse vakbonden voor een privatisering van de havenactiviteiten van Durban weg te nemen. Want er zijn plannen om concessies uit te reiken, die interessant zijn voor de Antwerpse havenbedrijven.

Ten einde raad trok Gabriëls dan maar een andere kaart: die van de goede relaties tussen het federale en het Vlaamse beleidsniveau, een stokpaardje van paars-groen. Nadat hij al meermaals vol lof had gesproken over de nieuwe Belgische ambassadeur in Zuid-Afrika, Pierre Lavouberie, liet Gabriëls in een ongeziene voluntaristische stijl weten dat de Vlaamse diplomatie onder federale vleugels zou vliegen. Kwestie van prioriteit. Vlaanderen kon zich dan volledig toespitsen op de buitenlandse handel. En alsof dat niet volstond, zei Gabriëls in zijn speech op de Belgische ambassade in Kaapstad dat de volgende Vlaamse feestdag op 11 juli op de Belgische ambassade gevierd zou worden. Hijzelf zou proberen ook dan nog eens van de partij te zijn. De federale ambassadeur kreeg er zo waar plaatsvervangende schaamte van. Op het Vlaamse thuisfront gingen de poppen ook meteen aan het dansen. Jaak Gabriëls zag er steeds minder monter uit.

Maar er was ook goed nieuws, bleek op de slotbriefing in Windhoek, Namibië. Een handvol meegereisde Vlaamse bedrijfsleiders hadden in Zuid-Afrika mooie contracten afgesloten. Bedrijfsleiders waren er dan nog amper; in de woestijn van Namibië zijn, in tegenstelling tot Mozambique bijvoorbeeld, niet echt gouden zaken te doen. Gabriëls wist echter wel waarom hij naar Namibië trok. Na een rit van vijf uur met de bus arriveerden we moe maar voldaan in de exclusieve Epacha Lodge van een touroperator uit Bree, die officieel werd geopend door Jaak Gabriëls.

Wim VAN DE VELDEN

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud