Het coronavirus slaat hard toe in de VS. Het land is duidelijk niet voorbereid op deze klap. Maar wie daar de rekening voor krijgt, is niet duidelijk.

Het is in de eerste plaats een ontluisterend beeld. De VS, toch het voorbeeld voor de wereld, gaan helemaal in de fout als het om de bestrijding van de coronapandemie gaat. Natuurlijk was er de onderschatting door president Donald Trump in het begin. Het 'griepje' bleek iets meer te zijn.

Maar bij het falen van het Amerikaanse gezondheidszorg is er duidelijk veel meer aan de hand. De vorige president Barack Obama werd verkozen om een universele gezondheidszorg door te voeren. Hij had van 2008 tot 2010 ook de volstrekte meerderheid in het Congres om dat te doen, maar zijn hervorming blijkt nu ruim onvoldoende te zijn.

De vraag die onbeantwoord blijft, is wie de politieke verantwoordelijkheid gaat nemen.

De universele gezondheidszorg 'Obamacare' werd een halfslachtig gedrocht waarmee niemand gelukkig kon zijn. Tegelijkertijd voerde Obama belastingverlagingen door voor de bedrijfswereld, om de begroting te redden. Het gevolg was dat de VS in 2016 - aan het eind van Obama's mandaat - enorm grote bedrijven hadden, maar geen universele gezondheidsdienst. En dat was toch eigenlijk de politieke prioriteit in 2009.

Het is nu brokken lijmen. De gezondheidszorg is een federale aangelegenheid, maar een verantwoordelijkheid van de staten. Natuurlijk kan de federale overheid daarin een rol spelen, maar zelfs in crisistijden blijven de individuele staten politiek een belangrijke rol spelen. 

De vraag die onbeantwoord blijft, is wie de politieke verantwoordelijkheid gaat opnemen. Economisch heeft de Fed al zijn bazooka afgeschoten en een grotere bazooka dan de Fed heeft niemand.

Dan gaat het opnieuw over gezondheidszorg en de financiering ervan. Sinds het aantreden van George W. Bush als president is het Amerikaanse belastingsysteem alleen maar uitgekleed, ook bij Obama. Het streven naar steeds minder staat heeft geleid tot een uitgeklede staat, die in de wereld geen gelijke vindt. 

Nu al staat vast dat de gezondheidscrisis een belangrijke rol gaat spelen in de presidentsrace. Maar het falen van de Amerikaanse gezondheidscrisis is een gedeelde verantwoordelijkheid.

Daar is veel over te zeggen, maar er is niet onmiddellijk iets mis mee. Tenzij een volledig uitgeklede staat niet tegen een natuurfenomeen kan strijden omdat alle middelen dan weg zijn.

Hoe hard het coronavirus zal toeslaan in de VS, valt nog af te wachten. Maar het is duidelijk dat de epidemie erg veel pijn gaat doen. En dat in een jaar waarin de Amerikanen een nieuwe president kiezen. Trump gaat in oorlogsmodus maar is dat genoeg? En waar is Joe Biden, zijn Democratische uitdager? 

Nu al staat vast dat de gezondheidscrisis een belangrijke rol gaat spelen in de presidentsrace. Maar het falen van de Amerikaanse gezondheidszorg is een gedeelde verantwoordelijkheid. Obama heeft nagelaten om een universele gezondheidszorg door te drukken zoals hij had beloofd en de staten die nu lijden onder het virus zijn net Democratische én rijke staten. 

Het is een bedroevend schouwspel dat het leiderschap van deze wereld nu ten prooi gevallen is van strikt politieke spelletjes, en vooral dat alle partijen daar een zware gemeenschappelijke verantwoordelijkheid in hebben. Het is niet hoe je een levensbedreigend virus bestrijdt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud