Geen George W. meer

©-

Na acht jaar komt onvermijdelijk een einde aan het presidentschap van George W. Bush. Zelden was het vertrouwen in een president zo laag op het einde van zijn ambtstermijn. Bush laat een verdeelde wereld, een verdeeld land en een verdeelde partij achter. En het is duidelijk dat zijn land op zoek is naar een ander bewind, een andere politiek, een andere aanpak.

(tijd) - De geschiedenis zal uiteindelijk oordelen over zijn nalatenschap, maar de onmiddellijke commentaren zijn hard. De aanslagen van
11 september 2001 zijn allesbepalend geweest voor hem.

Was er nog grote eenheid wereldwijd om de taliban aan te pakken in Afghanistan, dan was dat niet langer zo voor de oorlog tegen Irak. Feit was dat de neoconservatieven de eerste regering van Bush kaapten en hun agenda zonder schroom hebben opdrongen. Met de bekende gevolgen. Verdeeldheid in de wereld, oplaaiend terrorisme en grotere instabiliteit.

De Amerikaanse arrogantie heeft veel goodwill vernietigd die het land kreeg na de verschrikkelijke aanslagen van 2001. De strijd tegen het terrorisme domineerde de agenda volledig. In de VS werden draconische maatregelen genomen, vaak met weinig ontzag voor de burgerrechten. Als Bush zijn herverkiezing in 2004 ergens aan te danken heeft, is het de angst voor terroristische aanslagen.

Wat Bush achterlaat, is geen geschenk voor zijn opvolger. De staatsschuld is compleet ontspoord, het imago van de VS is in grote delen van de wereld - zacht uitgedrukt - beschadigd en als klap op de vuurpijl kwam op het einde de kredietcrisis erbovenop. Het is ontstellend vast te stellen hoe besluiteloos die crisis werd aangepakt en hoe weinig impact de president nog had op de maatregelen die werden genomen. Zijn rol was toen duidelijk al uitgespeeld.

Tijdens de regeerperiode van Bush zijn de tegenstellingen in de VS ook toegenomen. Hoewel hij in het begin van zijn presidentschap beloofde de grote verzoener te zijn, bleek het tegenovergestelde. De Republikeinse partij werd steeds rechtser en harder in haar morele standpunten. Ook al omdat de president zijn tweede overwinning dankte aan christelijk rechts.

De scheur in de Amerikaanse maatschappij zit zeer diep en zet zich nu zelfs voort in de Republikeinse partij. Het is opvallend dat zwaargewichten als Colin Powell, minister van Buitenlandse Zaken tijdens Bush I, openlijk heeft gekoezen voor de Democratische presidentskandidaat Barack Obama. Powell is bezorgd over de evolutie in zijn partij en ziet met lede ogen hoe die steeds meer opschuift naar een kleinsteedse, verzuurde partij waar Sarah Palin, de running mate van John McCain, de emanatie van is.

Wie ook de winnaar is van deze verkiezingen, een ding is zeker: de verliezer heet Bush. Het is natuurlijk gemakkelijk de man alle mislukkingen van de voorbije acht jaar in de schoenen te schuiven. Dat zou te veel eer zijn. Hij is vooral de leider geweest die alles liet gebeuren en gedreven door een kransje vertrouwelingen gaandeweg zijn greep op de gebeurtenissen verloor.

De volgende president van de VS heeft dus wat goed te maken, met de wereld en met zijn land. Of zoals het in de volksmond luidt: een andere en een betere.

Jean Vanempten

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Tijd Connect