Gegijzeld

©mfn online editor import

Zolang regeringen en financieel toezichthouders 'hun' banken in bescherming blijven nemen, zullen bankiers ervan uitgaan dat ze zich alles kunnen permitteren.

Hopla, de verontwaardiging over het ene bankschandaal is nog maar nauwelijks weggeëbd of het volgende komt er al aan. Nadat het Amerikaanse JPMorgan in mei een miljardenverlies heeft moeten opbiechten door speculatie met kredietderivaten, is nu aan het licht gekomen dat de Britse bank Barclays - en zij niet alleen - zich jarenlang heeft verrijkt door te prutsen met de Liborrente, een richtinggevende rentevoet op de interbankenmarkt.

Vijf jaar na het begin van de kredietcrisis, die haar oorsprong vond in dubieuze praktijken in de financiële sector, zijn de banken nog altijd in hetzelfde bedje ziek. Hoewel de reglementering aanzienlijk strenger is gemaakt en de toezichthouders veel waakzamer zijn geworden, zien de banken - of sommigen van hun medewerkers - nog altijd de mogelijkheid om grenzen af te tasten en te overschrijden. De kans om op een gemakkelijke manier extra winsten binnen te rijven voor de bank en een dikke bonus voor zichzelf is te mooi om te laten liggen, toch?

Bankiers die over de schreef gaan riskeren niet eens zoveel. Draait hun gokje verkeerd uit of lopen ze tegen de lamp, dan is het een ander die de rekening betaalt. De aandeelhouders in de eerste plaats. Als die het verlies niet kunnen of willen absorberen, zijn er nog altijd de belastingbetalers die borg staan. Ach ja, de voorzitter van Barclays stapt op en de bank betaalt een boete. Maar zodra die formaliteiten zijn afgewerkt, is voldoende boete gedaan en wordt het voor Barclays weer business als usual.

Het risicogedrag van banken en bankiers, daarover is iedereen het eens, lag aan de basis van de bankencrisis van 2007-2008. Banken waren te groot om failliet te laten gaan. Daarom bleven onverantwoorde risico’s, slecht bestuur en wanpraktijken onbestraft. De manier waarop de regeringen en de financieel toezichthouders op de bankencrisis hebben gereageerd, heeft de zekerheid van ‘too big to fail’ nog versterkt. Als een bank in de problemen kwam, spande de overheid een vangnet. Er was wel altijd een goede reden voor: om jobs te redden, om de spaarders te beschermen, omwille van het belang van de bank voor de kredietverlening. Met als resultaat dat de bankiers zich nog meer onaantastbaar zijn gaan wanen.

De enige manier om de cultuur en de mentaliteit in de banksector te veranderen, is de banken en de bankiers op een radicale manier verantwoordelijk te stellen voor hun daden. Nemen ze risico’s, dan moeten ze de gevolgen dragen. In alle omstandigheden. Komt een bank door eigen beleidsfouten in de problemen, dan moet ze zonder pardon worden ontmanteld. De aandeelhouders moet geen cent gelaten worden, de toplui dienen zwaar gestraft te worden. Vooral financieel. Want de taal van het geld is een van de weinige die ze verstaan. De banken en de bankiers moet duidelijk worden gemaakt dat ze niet onaantastbaar zijn. Die boodschap kan op een simpele maar efficiënte manier gegeven worden: overheden en financieel toezichthouders moeten ophouden zich door de banken te laten gijzelen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud