Redacteur Politiek

De Brusselse plannen over een betere verkeersfiscaliteit waren een goede strategie die verkeerd is uitgevoerd. Een breder en grondiger plan is nodig.

Mochten we durven, we zouden willen. Dat is vrij vertaald de boodschap waarmee de Brusselse minister-president Rudi Vervoort (PS) zijn regeringsplannen voor een stadstol heeft begraven. Het wordt complex om het volgend jaar te doen, legde hij uit aan de stadszender BX1. En 2023 is het jaar voor het verkiezingsjaar 2024, ging hij voort.

Daarmee loopt ook Brussel op de muur van een van de allergrootste politieke raadsels van deze tijd: hoe verhoog je de levenskwaliteit als dat sommigen geld kost? Hoe verzoen je klimaat en koopkracht? Hoe kunnen de gilets jaunes en de deelnemers aan klimaatmarsen door dezelfde deur? Of in dit geval: hoe verklein je verkeerscongestie zonder mobiliteit duurder te maken?

Het is niet dat de Brusselse regering het verkeerde doel nastreefde. Het verkeer in de hoofdstad zit ergerlijk vaak compleet strop. Het is veel te onveilig voor wie fietst of de straat over moet. Het weegt op de luchtkwaliteit. Het is en blijft de juiste beslissing daar iets te proberen aan te doen.

Die juiste strategie is echter verkeerd uitgevoerd. Een voor een is Brussel alle medestanders verloren. Eerst stond de Vlaamse regering op de rem, maar volgens Vervoort kelderde vooral de Waalse regering het plan. Eerst leek vooral Open VLD in een lastig parket te zitten, maar uiteindelijk bleek vooral de PS verdeeld en dan tegen. Volgens Vervoort is zelfs de Waalse afdeling van Ecolo tegen.

Dat de steun voor het plan zo kon smelten, komt door de asymmetrie tussen de baten en kosten ervan. Brusselaars zouden financieel niets voelen, maar de 190.000 pendelaars uit Vlaanderen en Wallonië wel. Voor hen zou de stadstol neerkomen op een extra belasting op arbeid.

De grote stap vooruit zal maar worden gezet als alle regeringen van dit land - van Ecolo tot de N-VA - samen een groot mobiliteitspact sluiten.

De Brusselse minister van Mobiliteit Elke Van den Brandt (Groen) gaf bovendien aan bereid te zijn zich van die asymmetrie niets aan te trekken, toen ze stelde dat de Brusselse stadstol er ook zonder Vlaanderen en Wallonië zou komen als het moest. De Parti Socialiste heeft nu beslist dat het zo'n vaart niet loopt, zelfs al is de stadstol een pijler van het Brusselse regeerakkoord en al ingeschreven in de Brusselse relanceprojecten. Er gebeurt niets tot aan de verkiezingen.

De volgende vraag wordt wat die gaan oplossen. De gelijkenis met hoe de Vlaamse regering in de vorige legislatuur haar kilometerheffing afvoerde, is treffend: toen gebeurde het onder druk van het Vlaams Belang. In Brussel gebeurt het onder druk van de PVDA/PTB. Het toont hoe van aan de zijlijn van de politiek de slagkracht uit het centrum wordt gezogen.

Er zijn maar twee manieren om hier uit te raken. De eerste is via kleinere stapjes, zoals parkeren in Brussel iets duurder maken en elementaire verkeersregels ook afdwingen.

De grote stap vooruit zal maar worden gezet als alle regeringen van dit land - van Ecolo tot de N-VA - samen een groot mobiliteitspact sluiten. Pas dan kunnen alle losse eindjes, zoals een compensatie voor lage inkomens en het verhinderen van extra lasten op arbeid, weer aan elkaar worden geknoopt. Pas dan kan de nervositeit over electorale schade onder negen beleidspartijen worden verdeeld. Als iedereen gelijk oversteekt.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud