Geloofwaardig plan

Kris Van Haver

De Commissie-Barroso heeft een Europees antwoord klaar op de economische crisis. Het Europese reddingsplan lijkt goed op het antwoord dat de Commissie eerder in petto had voor de financiële crisis: coördinatie en harmonisatie van wat de lidstaten eerder al zinnens waren.

De eigen Europese inbreng van amper 15 miljard euro op een totaal van 200 miljard lijkt een mager beestje. Het gros van het Europese reddingplan moet van de lidstaten komen.  Maar is dat plan daardoor ongeloofwaardig? Neen. Europa is, tot spijt van wie ‘t benijdt, nog altijd geen superstaat met een budget die naam waardig. Net als bij de financiële crisis hebben de Europese instellingen niet de bevoegdheden en budgetten om de problemen in eerste linie te bekampen.

De Europese coördinatie is wel onmisbaar om de negatieve spiraal van nationale reflexen te stoppen.  De leuzen van ‘eigen bank eerst’ of ‘eigen economie eerst’ dreigen in deze crisistijden immers niet alleen het financiële weefsel maar ook de jarenlang opgebouwde Europese samenwerking  te ondergraven.

Het grootste nut van de Unie passeert bijna onopgemerkt, wegens zo vanzelfsprekend: de sterke eenheidsmunt. Zonder de euro en alle budgettaire, economische en monetaire inspanningen die daarvoor zijn geleverd, zou zowel de financiële als de economische crisis nog erger zijn.

Nochtans is er heel veel kritiek geweest op de euro en kreeg Europa regelmatig het verwijt zo zwak te zijn dat die euro geen lang leven beschoren zou zijn.

Het lijkt een goede gok aan te nemen dat dat scenario zich zal herhalen.  Weliswaar zijn het de lidstaten die de relance moeten financieren, maar Europa zorgt er wel voor dat alle landen beter bij de les blijven. Het antwoord van alle individuele lidstaten is beter economisch onderbouwd en weerstaat beter aan allerhande externe druk.

Een voorbeeld. Binnen Europa is men het eens dat de autosector steun nodig heeft, maar die steun neemt niet de vorm aan van de onvoorwaardelijke subsidies uit het verleden. Er wordt geen geld meer gepompt in bodemloze putten; het herstelplan is expliciet georiënteerd op toekomstgerichte sectoren. Europa moet sterker uit de crisis komen.

Oké, we moeten nog zien wat van het plan van de Commissie terechtkomt. De druk van sommige sectoren en lidstaten om ‘Brussel’ op andere ideeën te brengen, zal groot zijn, zeker als de herleving langer op zich laat wachten. Toch mag je er nu al gif op innemen dat de huidige herstelplannen in Europa kwalitatief beter zullen zijn dan pakweg de recepten van de jaren 70.

In een economie die smeekt om vertrouwen, is dit niet te versmaden. En het is wellicht beter dan de snelle opeenvolging van reddingsplannen op zijn Amerikaans.

Het Europese antwoord om met meer ijver en snelheid oude doelstellingen na te streven, is daarom misschien nog zo gek niet. Alleen moet er voldoende daadkracht blijven. De beloofde hervormingen moeten er nu echt wel komen.

Dirk De Wilde & Kris Van Haver, redacteurs Politiek&Economie

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud