Zelden is er in de Belgische politiek een politicus geweest die vanuit het niets zo’n hoge toppen scheerde, om nadien zo in ongenade te vallen. Steve Stevaert was zo iemand.

Over feiten correct berichten is belangrijk, maar ook soms droevig. Het Brusselse gerecht besliste deze week dat de minister van staat en succesvolste sp.a-voorzitter van de laatste kwarteeuw, zich voor de correctionele rechtbank zou moeten verantwoorden, op beschuldiging van verkrachting. Misbruik van machtspositie speelde mee als verzwarende omstandigheid. Enkele uren nadat dat bekend geraakt was, bleek Stevaert vermist te zijn. In de vooravond kwam het bericht dat zijn lichaam gevonden was.

Met Steve Stevaert verdwijnt een van de meest bepalende politici van het begin van deze eeuw. Voor de schermen was Stevaerts rol in de politiek al een hele tijd uitgespeeld, maar achter de schermen bleef hij, zeker in Limburg, een invloedrijk man. Ook in het bedrijfsleven had hij intussen uit de meeste mandaten ontslag genomen, al was hij nog steeds bestuurder bij Ethias en Gault&Millau.

Ooit was hij met het zelf gekoesterde imago van ‘gewone jongen’ een fenomeen in de Wetstraat. Hij werd een publiekslieveling van links, en zelfs breder dan dat, in een regio die anders alleen de burgermanifesten schrijvende Guy Verhofstadt, de radicaal-liberale Jean-Marie Dedecker, de communautaire Yves Leterme of Bart De Wever omarmt. In 2003 maakte hij van de SP zelfs de grootste partij van Vlaanderen, nek-aan-nek met Open VLD, terwijl de socialisten vier jaar voordien nog een oplawaai hadden gekregen van de kiezer.

Dé stempel die Stevaert op onze maatschappij drukte, was het gratis-verhaal. Hij gaf Hasselt gratis openbaar vervoer, om nadien dat gratis-beleid ook in Vlaanderen uit te rollen. ‘Gratis is een onderdeel van een dieperliggende filosofie, een herverdeling van het geld. Noem het gerust mijn grootste verwezenlijking’, zei hij daar zelf over. Pas later bleek het failliet van dat verhaal. Zijn grootste verwezenlijking ligt daarom niet daar. Dan heeft hij met zijn onverdroten aandacht voor verkeersveiligheid veel meer dan een steen verlegd.

Het verging de voormalige publiekslieveling de laatste jaren veel minder goed. Niemand weet wat er zich gisteren in zijn hoofd afspeelde. Is hij geknakt door het vooruitzicht op een publiek proces? Verzweeg hij zijn dagvaarding voor de raadkamer zelfs voor zijn advocaat? Het vermoeden van onschuld geldt voor iedereen, ook voor publieke figuren. Uit onze informatie blijkt ook dat het gerecht absoluut niet over een nacht ijs is gegaan. Het feit dat een onderzoeksrechter en het parket-generaal de zaak na grondig onderzoek en verscheidene verhoren zwaar genoeg vonden wegen om door te verwijzen, was relevant. Dat er sprake was van misbruik van machtspositie ook. Daarover correct en zakelijk berichten, zonder er een eindoordeel aan vast te knopen, was relevant.

We kunnen ons Stevaert herinneren als dat fenomeen in de Wetstraat, de strateeg-politicus, de man die ons een tijdlang de illusie gaf dat gratis echt bestond, de minister die verkeersveiligheid écht heeft aangepakt. Maar misschien vooral als een gevallen held, met schitterende talenten maar ook gebreken. Over feiten berichten, is ook soms bijzonder droevig.

Lees verder

Gesponsorde inhoud