Goklust

©Sofie Van Hoof

De Europese Centrale Bank waarschuwt dat de goklust van beleggers slecht kan aflopen. Dat is even geloofwaardig als Porsche dat zijn klanten zou verwijten wat te sportief te rijden.

‘Bij het geld- en kredietbeleid zal vooruitziende actie om inflatoire excessen te vermijden altijd lastige effecten hebben. Mocht dat niet het geval zijn, zou het beleid niet effectief zijn. Maar wie met het beleid belast is, verwacht geen applaus. De Federal Reserve is de chaperonne die de prik wegneemt net als het feestje goed begint.’ De uitspraak komt van William McChesney Martin, voormalig voorzitter van de Amerikaanse centrale bank, en dateert van 19 oktober 1955. Bijna zestig jaar oud dus, maar nog steeds actueel.  

De Europese Centrale Bank waarschuwt in haar jongste rapport over financiële stabiliteit voor de goklust van beleggers. In typisch jargon heet het dat die goklust tot ‘price mis¬alignments’ kan leiden. Zeepbellen, in mensentaal. Rendementshongerige grote beleggers storten zich op alles wat nog een beetje rendement lijkt te bieden: tot voor kort uitgespuwd ‘crisispapier’ van zuidelijke eurolanden, bedrijfsobligaties van steeds dubieuzer allooi of kantoorgebouwen in toplocaties. Dat Deense gepensioneerden via de grootste Belgisch kantoordeal ooit de nieuwe huisbaas van Financiën zijn geworden, is tekenend.

Die goklust stemt inderdaad tot nadenken. Elke grote belegger is niet meer dan een verzameling van duizenden kleine beleggers die op die expert rekenen voor hun pensioen of spaarcenten. Als de ECB waarschuwt dat pensioenfondsen en verzekeraars best voldoende buffers inbouwen mocht de trend op de financiële markten keren, dan kan dat tellen als boodschap.

Toch is de boodschap vooral hypocriet. Een ECB die beleggers op de vingers tikt voor hun goklust is even geloofwaardig als Porsche dat zijn klanten te sportief rijgedrag zou verwijten. Door de basisrente al jaren dicht bij nul procent te houden dwingen de centraal bankiers beleggers wel een turbo op hun portefeuille te zetten. Anders gesteld: in plaats van de prik weg te nemen, sponsort de ECB onder algemeen applaus het feestje.

Natuurlijk zitten de centraal bankiers in een onmogelijke situatie. Een met schulden overladen economie als die van de eurozone is veroordeeld tot jaren chronisch lage inflatie en dito groei. Het is verleidelijk met een nulrentebeleid te proberen een scheut inflatie te creëren en zo de reële schuldenberg sneller af te toppen. Maar de risico’s zijn navenant: terwijl Mario Draghi & co met een vergrootglas naar deflatierisico’s speuren, riskeren ze tegelijk met ‘financiële inflatie’ (zeepbellen zeg maar) een veel groter gevaar te negeren.

Bovendien mag Frankfurt stilaan erkennen dat zijn trukendoos leeg raakt. En dat monetair beleid zoals in 2009 geknipt is om een uitslaande brand te bestrijden, maar niet bedoeld is om een kreupele economie sneller te doen lopen dan hij kan. Voor zo’n langlopende fitnesskuur heb je weldoordacht beleid van democratisch verkozen politici nodig. Maar voorlopig lijken die - zeker in Parijs - te denken dat alle interne problemen opgelost zouden worden, mocht Frankfurt maar een beetje enthousiaster prik serveren. Dát is pas een foute gok.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud